Co wpływa na sen?

Co wpływa na sen?

10 elementów,
które wpływają na jakość Twojego snu

Dlaczego tak trudno się wyspać, nawet gdy bardzo się starasz? Sen to wynik złożony systemu, który działa jak układanka, w której każdy puzzel jest tak samo ważny. Zadbanie o jeden czy dwa wybrane szczegóły nie pozwolą Ci się wyspać, jeśli pozostałe elementy wciąż wymagają uwagi. Poniżej znajdziesz listę 10 kluczowych elementów wpływających na jakość snu (spojler: na końcu znajdziesz również bonus).


Bardzo chciałabyś tak po prostu położyć się wieczorem do łóżka, zasnąć i obudzić się rano wypoczęta? Nic dziwnego – sen to jedna z najbardziej podstawowych potrzeb, bo jedynie podczas snu organizm może się zregenerować.


Oczywiście, jeśli masz problemy ze snem, w pierwszej kolejności będziesz skupiać się na swoim samopoczuciu, które będzie lecieć w dół każdego następnego ciężkiego poranka. Ale bezsenność, to nie jest tylko kwestia gorszego samopoczucia, ale bezpośrednie obciążenie dla Twojego długozdrowia (długość życia w zdrowiu)


Badania kliniczne pokazują to wprost:

Jeśli należysz do tych nieszczęśliwców, którzy próbują wywalczyć każdą dodatkową minutę snu, to prawdopodobnie próbowałaś już różnych rzeczy, żeby sobie pomóc. Problem w tym, że najczęściej skupiamy się tylko na jednej, czasem dwóch rzeczach, które wydają się nam najważniejsze w kwestii dbania o higienę snu. Tyle, że dbanie o wybiórcze elementy wcale nie poprawia jakości snu a potrafi jedynie zużyć ograniczone zasoby. Jeśli chcesz poczytać o innych powodach, przez które nie możesz spać sprawdź artykuł o 3 głównych powodach.
Żeby spokojnie zasnąć potrzebujesz zadziałać holistycznie – i nie chodzi tutaj o jakieś chwytliwe hasło, ale o serio całościowe podejscie. Oznacza to, że na sen wpływa ogromna ilość elementów i każdy z nich jest tak samo ważny i potrzebuje być zaopiekowany.

Dbanie o wszystkie rzeczy wpływające na sen może w nas budzić od razu pewnego rodzaju presję. Łatwo potraktować to jak projekt, który trzeba kontrolować i pilnować, żeby wszystko było idealnie. To niestety oddala Cię od dobrej jakości snu, bo budzi stres, który utrudnia zasypianie.
Dlatego mam ogromną prośbę – poniżej znajdziesz listę 10 elementów, które mają znaczenie i wpływają na jakość snu. Potraktuj to jak miejsce, w którym masz wszystkie elementy wypisane i możesz do nich wrócić kiedy tylko chcesz oraz kroczek po kroczku, powoli i bez żadnej presji sprawdzać i odhaczać sobie to, co już masz ogarnięte. Dopóki nie odhaczysz wszystkich punktów postaraj się za bardzo nie przejmować, że jeszcze nie działa. To jak układanie puzzli – obrazek jest ułożony, kiedy wszystkie puzzle są na swoim miejscu.

Kładziesz się wieczorem do łóżka, gasisz górne światło i zamiast poczuć upragnioną ulgę, zaczynasz mimowolnie wodzić wzrokiem po pokoju. Co w nim widzisz? W rogu stoi biurko z niedomkniętym laptopem i stertą papierów, obok suszy się pranie, z naładowanej szafy wystają ubrania, a w kącie tkwi rowerek stacjonarny, który od miesięcy służy głównie jako wieszak. Na przeciwległej ścianie wisi wielki ekran telewizora, a wokół łóżka mrugają diody sprzętów elektronicznych.

W naszych realiach sypialnia niezwykle rzadko jest przestrzenią przeznaczoną wyłącznie do spania. Najczęściej to wielozadaniowy kombajn: domowe biuro, garderoba, suszarnia, domowa siłownia i salon w jednym. Co gorsza, bardzo często śpimy w przestrzeniach otwartych – we wnękach bez drzwi, za symbolicznym parawanem mebli albo w pokojach przechodnich, przez które w każdej chwili może przemaszerować partner, dziecko czy inny domownik. Na ścianach nierzadko goszczą jaskrawe, mocne barwy – pomarańcze, czerwienie albo pstrokate tapety w drobne, geometryczne wzory, które mienią się w oczach i miały nadać wnętrzu nowoczesnego charakteru.

Dla Twojego snu takie otoczenie to niewidzialna pułapka. Kiedy kładziesz się w pokoju, który służy do wszystkiego, Twoja nieświadomość – czyli ta pierwotna część umysłu, która bez przerwy czuwa nad Twoim przetrwaniem – po prostu nie czuje się tam bezpiecznie. Jeśli śpisz w przestrzeni otwartej lub przechodniej, w Twoim ciele nieustannie działa cichy radar ostrzegawczy. Organizm nie potrafi odpuścić kontroli, bo podświadomie nasłuchuje kroków i potencjalnego zagrożenia, przez co Twój sen automatycznie staje się płytki, czujny i rwie się przy byle szmerze.

Z kolei nagromadzenie przedmiotów, sprzętów do ćwiczeń i śladów pracy to dla zmysłów nieustanny szum informacyjny. Nawet gdy zamkniesz oczy, Twój mózg doskonale pamięta widok niedokończonych raportów na biurku, deski do prasowania czy niezałatwionych spraw. Zamiast kojarzyć to miejsce z wyciszeniem i odpoczynkiem, układ nerwowy dostaje sygnał: „tu się pracuje, tu się załatwia obowiązki, tu trzeba być aktywną”. Gdy dołożysz do tego energetyczne, krzykliwe kolory na ścianach i migające sprzęty, fundujesz swojemu ciału środowisko, które bez przerwy podtrzymuje stan czuwania, zamiast pozwolić mu zapaść w głęboki, regenerujący spoczynek


Jeśli rano wstajesz cała obolała, niezależnie czy spałaś, czy nie, czy może się wybudzałaś, jest duże prawdopodobieństwo, że przyczyną jest łóżko w którym śpisz. Z pozoru to po prostu mebel z materacem, ale w praktyce na jakość Twojego snu wpływa tu cała masa detali: od wymiarów łóżka i twardości materaca, przez materiał pościeli, aż po to, w którym dokładnie miejscu pokoju leżysz i co znajduje się pod Twoim łóżkiem – w końcu spędzasz w nim ⅓ swojego życia.

Jedną z nieoczywistych kwestii, która potrafi skutecznie popsuć jakość snu, jest wielkość łóżka – a dokładniej jego długość. Często zwracamy uwagę na to, czy materac jest odpowiednio szeroki, ale jeśli śpisz przykładowo na rozkładanej kanapie, materac może okazać się po prostu za krótki. W takiej sytuacji przez całą noc podkurczasz nogi albo obijasz się głową o ścianę czy wezgłowie, a Twoje ciało zamiast się rozluźnić i odprężyć, pozostaje w stałym napięciu.

Kolejnym elementem jest twardości materaca. Zbyt miękki sprawia, że zapadasz się w nim, przez co każda zmiana pozycji przez sen wymaga wysiłku i Cię wybudza, nawet jeśli tego nie pamiętasz. W efekcie tego skraca się Twój czas snu głębokiego. Z kolei zbyt twardy materac utrudnia utrzymanie prawidłowej pozycji na leżąco, powoduje ucisk i sprawia, że rano wstajesz połamana.

Równie uciążliwa bywa niewłaściwie dobrana pościel. Jeśli poszewki są uszyte ze śliskich materiałów, kołdra może nieustannie zwijać się w nogach albo zsuwać się z łóżka, a Ciebie ze snu wyrywa nagły chłód. Znaczenie ma też dopasowanie pościeli do pory roku – przez zbyt grubą kołdrę latem będziesz się przegrzewać, co będzie utrudniać zasypianie, natomiast zbyt cienka kołdra zimą sprawia, że organizm traci energię na dogrzanie się zamiast na regenerację i nawet jeśli uśniesz, to obudzisz się zmęczona, lub chłód będzie Cię wybudzać bardzo wcześnie.

Na Twój sen bezpośrednio wpływa również to, jak łóżko jest ustawione w sypialni:

  • Kierunek spania względem drzwi
    Jeśli leżysz głową w stronę wejścia albo łóżko stoi tuż przy drzwiach, możesz podświadomie nie czuć się bezpiecznie. W takiej pozycji układ nerwowy łatwiej wchodzi w stan czujności i reaguje wybudzeniem na każdy dźwięk z korytarza oraz bardzo płytkim snem.
  • Bliskość grzejnika
    W sezonie grzewczym kaloryfer znajdujący się tuż przy łóżku emituje bezpośrednie ciepło, co fizjologicznie utrudnia spadek temperatury ciała niezbędny do spokojnego zaśnięcia.
  • Położenie względem okna
    Jeśli łóżko stoi tak, że rano pada na nie bezpośrednie światło, letnie słońce potrafi wybudzić Cię już po 4:00 rano, drastycznie skracając czas snu.
  • Gniazdka elektryczne
    Jeżeli po położeniu się blisko Twojej głowy znajduje się kontakt (często z podpiętą ładowarką), będzie na Ciebie działać promieniowanie elektromagnetyczne (każde urządzenie takie wytwarza), które może powodować bóle głowy, czy właśnie problemy ze snem.
  • Rzeczy pod łóżkiem
    Trzymanie pod materacem kartonów, pudeł czy upchniętych ubrań działa na przestrzeń dokładnie tak samo jak bałagan w szafie – wprowadza chaos w miejscu, które powinno kojarzyć się wyłącznie ze spokojem.

Jeśli którykolwiek z tych elementów w Twoim łóżku nie gra, ciało zamiast spokojnie odpoczywać, przez całą noc odbiera bodźce, które spłycają sen, zmuszają mięśnie do pracy i wyrywają Cię z regeneracji.

Po wyczerpującym dniu kładziesz się do łóżka i sięgasz po telefon, „żeby tylko sprawdzić jedną rzecz”, albo włączasz kolejny odcinek serialu na laptopie czy telewizorze naprzeciwko łóżka, wierząc, że w ten sposób dasz głowie odpocząć. Nie jesteś w tym odosobniona – twarde dane pokazują, że aż 58% dorosłych zmagających się z trudnościami ze snem odsuwa moment spoczynku właśnie na rzecz mediów elektronicznych, a co piąta osoba robi to całkowicie nawykowo.

W rzeczywistości fundujesz swojemu organizmowi potężny sabotaż biologiczny, działający na trzech poziomach:

  • Blokada melatoniny przez niebieskie światło:
    Wszelkie ekrany – smartfony, tablety, laptopy i telewizory – emitują intensywne światło niebieskie. W Twoim mózgu znajduje się niewielki gruczoł zwany szyszynką, który odpowiada za produkcję melatoniny, czyli hormonu snu. Kiedy zapada zmrok, poziom melatoniny powinien fizjologicznie rosnąć, dając ciału sygnał do wyciszenia. Jeśli jednak wpatrujesz się w ekran, szyszynka odbiera to jako informację, że wciąż trwa środek słonecznego dnia. Produkcja melatoniny zostaje zahamowana, a Twój wewnętrzny zegar biologiczny ulega całkowitemu rozregulowaniu.
  • Przebodźcowanie sensoryczne:
    Scrollowanie rolek, TikToka czy mediów społecznościowych dostarcza Twoim zmysłom gigantycznej dawki bodźców wizualnych w ułamku sekundy. Nasz wzrok ewolucyjnie przyzwyczajony był do obrazów przesuwających się w tempie chodu, tymczasem dynamiczny montaż i migające kadry zmuszają umysł do nieustannego przetwarzania i filtrowania informacji. Myślisz, że odpoczywasz, a w rzeczywistości wpadasz w zmęczenie sensoryczne, które trzyma układ nerwowy w trybie alarmowym.
  • Promieniowanie elektromagnetyczne
    Sprzęty elektroniczne znajdujące się tuż przy Twoim ciele i głowie (zwłaszcza ładujący się nocą smartfon) emitują pole elektromagnetyczne. Twoje ciało działa na zasadzie subtelnego elektromagnesu o określonej częstotliwości. Sztuczne promieniowanie rozregulowuje ten układ, co może bezpośrednio skutkować porannymi bólami głowy, migrenami i chronicznym spłyceniem snu.

Kiedy wieczór upływa w blasku ekranów, Twoje ciało zostaje chemicznie i zmysłowo oszukane, że wciąż trwa dzień, przez co układ nerwowy nie potrafi zainicjować fizjologicznego procesu zasypiania.

Zdarza Ci się odpisywać na służbowe maile z poduszką pod plecami, zamykać laptopa na kwadrans przed zgaszeniem światła albo leżeć w pościeli i w myślach układać harmonogram kolejnego dnia w pracy? Przenoszenie aktywności zawodowej w godziny wieczorne i w przestrzeń sypialni to jedna z najkrótszych dróg do przewlekłej bezsenności.

Układ nerwowy nie działa jak włącznik światła – nie potrafi w ułamku sekundy przejść ze stanu pełnej mobilności zadaniowej w stan głębokiego relaksu. Jeśli pracujesz do późnych godzin wieczornych, Twoja świadomość cały czas funkcjonuje na najwyższych obrotach: kalkuluje, analizuje, planuje i gasi pożary. Nie dajesz organizmowi żadnego buforu czasowego na to, by obniżyć napięcie.

Gdy do tego pracujesz bezpośrednio w łóżku, wysyłasz do swojej podświadomości sprzeczny i destrukcyjny komunikat. Podświadomość odpowiada za nawyki i automatyczne kojarzenie przestrzeni. Jeśli łóżko służy Ci do pracy, umysł przestaje postrzegać je jako bezpieczny azyl dedykowany wyłącznie regeneracji, a zaczyna kojarzyć je z czujnością, presją i obowiązkami. W momencie, gdy kładziesz głowę na poduszce, Twój mózg nie przełącza się na sen, lecz podświadomie przygotowuje się do kolejnego zadania. Prowadzi to do błędnego koła: przepracowanie niszczy jakość Twojego snu, a niewyspany umysł ma gorszą koncentrację i wolniejszy czas reakcji. W efekcie wykonanie tych samych obowiązków zajmuje Ci następnego dnia znacznie więcej czasu i znów pracujesz do nocy.

Przenoszenie obowiązków zawodowych w bezpośrednie sąsiedztwo nocy sprawia, że łóżko staje się kolejnym biurem, a Twoje ciało przez całą noc trwa w stanie zadaniowej gotowości.

Kwestia wieczornego posiłku to najczęściej pole walki dwóch skrajności. Z jednej strony, po całym zabieganym dniu, dopiero późnym wieczorem masz czas na zjedzenie obfitego, sycącego dania. Z drugiej – w obawie o kalorie lub pod wpływem sztywnych dietetycznych reguł – kładziesz się spać z pustym żołądkiem i głośnym burczeniem w brzuchu.

Obie te sytuacje uderzają bezpośrednio w Twój sen, ponieważ jelita to Twój „drugi mózg”, który wysyła do układu nerwowego znacznie więcej sygnałów, niż z niego odbiera:

  • Ciężkostrawny posiłek przed snem
    Jeśli jesz obfitą kolację zbyt późno, Twój organizm staje przed koniecznością wykonania tytanicznej pracy fizjologicznej. Trawienie wymaga ogromnych nakładów energii, podnosi temperaturę ciała i kieruje przepływ krwi do układu pokarmowego. Ciało, zamiast zająć się nocną regeneracją komórkową i naprawą układu nerwowego, zmuszone jest do ciężkiej pracy na nocnej zmianie. W efekcie sen staje się niespokojny, fazy snu głębokiego drastycznie się skracają, a rano wstajesz z poczuciem ociężałości i zmęczenia.
  • Pójście spać z pustym żołądkiem
    Jeśli kładziesz się spać głodna, w środku nocy dochodzi do gwałtownego spadku stężenia glukozy we krwi. Dla Twojego organizmu to biologiczny sygnał alarmowy – nieświadomość, która dba wyłącznie o Twoje przetrwanie, odczytuje brak paliwa jako bezpośrednie zagrożenie życia. W odpowiedzi następuje wyrzut hormonów stresu, który skutkuje nagłym wybudzeniem (najczęściej punktualnie około 3:00 nad ranem) z przyspieszonym pulsem i niemożnością ponownego zmorzenia snu.
  • Niedopasowanie do własnego metabolizmu
    Każda z nas ma inne tempo trawienia. Ignorowanie sygnałów własnego ciała i sztywne trzymanie się cudzych instrukcji sprawia, że kładziesz się albo z poczuciem zalegania pokarmu, albo z ssącym głodem.

Zarówno obciążenie żołądka nocnym trawieniem, jak i głodowy deficyt stawiają organizm w stan alarmu metabolicznego, który bezlitośnie niszczy ciągłość nocnego spoczynku.

Popołudniowa kawa wypita, by przetrwać spadek energii, wieczorne nadrabianie całodziennego braku wody duszkiem przed snem, a może kieliszek wina, który ma pomóc wreszcie „odpiąć wrotki” i szybciej zasnąć? Każdy z tych płynnych wyborów wywołuje w Twoim ciele fizjologiczny chaos, który rozbija strukturę nocy.

Kofeina krąży w Twoim krwiobiegu znacznie dłużej, niż mogłoby się wydawać. Nawet jeśli należysz do osób, które uważają, że kawa na nie nie działa i bez trudu zasypiają po popołudniowym espresso, Twój organizm toczy w tle ciężką walkę. Kofeina sztucznie stymuluje receptory w mózgu i blokuje sygnały zmęczenia, przez co nawet po zaśnięciu Twój sen pozostaje bardzo płytki, a fazy regeneracji głębokiej ulegają skróceniu.

Równie uciążliwe bywa niewłaściwe zarządzanie wodą. Kiedy przypominasz sobie o piciu dopiero wieczorem i wypijasz litr płynów tuż przed pójściem do łóżka, Twój pęcherz staje się nocnym budzikiem. Każda przymusowa wycieczka do toalety w środku nocy wybija Cię z cyklu snu, a ponowne wejście w głębokie stadia staje się z każdą godziną coraz trudniejsze.

Najbardziej zdradliwą pułapką pozostaje jednak alkohol. Sięganie po lampkę wina jako wieczorny „środek nasenny” to pozorna droga na skróty. Choć alkohol przyspiesza moment zaśnięcia poprzez zwiotczenie i sedację, to badania medyczne jednoznacznie pokazują, że jest on bezwzględnym niszczycielem architektury snu. Drastycznie tłumi fazę snu paradoksalnego (REM), która jest niezbędna dla regeneracji układu nerwowego i emocji. Co gorsza, w drugiej połowie nocy, gdy wątroba metabolizuje etanol, dochodzi do tzw. zjawiska z odbicia: następuje skok tętna, pojawiają się poty, płytki oddech i seria męczących wybudzeń.

Płyny dostarczane o niewłaściwej porze i w niewłaściwej formie zamieniają nocny odpoczynek w nieustanną walkę z chemicznym pobudzeniem i przymusowymi pobudkami.

Po całym dniu spędzonym za biurkiem i w samochodzie Twoje ciało jest ociężałe i sztywne. Zwykle reagujemy na ten stan w dwojaki sposób: albo całkowicie rezygnujemy z ruchu i bezwładnie zalegamy na kanapie, albo późnym wieczorem próbujemy „nadrobić zaległości” i fundujemy sobie wyczerpujący, techniczny trening na siłowni, bieganie do utraty tchu czy intensywny aerobik.

Oba te scenariusze uniemożliwiają głęboką regenerację:

  • Zmęczenie bierne z braku ruchu
    Ciało jest z natury stworzone do swobodnego ruchu. Jeśli przez 8–10 godzin tkwisz w pozycji siedzącej, Twoje mięśnie zużywają potężną ilość energii na samo utrzymanie tego nienaturalnego bezruchu. To tak zwane zmęczenie bierne. Jesteś wykończona, ale Twój układ nerwowy nie otrzymał biologicznego sygnału oddzielającego aktywny dzień od nocy. Brakuje naturalnego, pierwotnego zmęczenia fizycznego, które sygnalizuje ciału biologiczną potrzebę snu.
  • Zbyt intensywny trening wieczorem
    Jeśli próbujesz rozładować to napięcie morderczym treningiem po godzinie 20:00, fundujesz swojemu organizmowi szok termiczny i hormonalny. Intensywne ćwiczenia gwałtownie podnoszą ciśnienie krwi, przyspieszają tętno i stymulują wyrzut hormonów pobudzających.
  • Bariera temperatury ciała
    Fizjologia snu wymaga, aby przed zaśnięciem wewnętrzna temperatura Twojego ciała naturalnie spadła. Po intensywnym, technicznym wycisku rozgrzane mięśnie i tkanki oddają ciepło przez wiele godzin. Kładziesz się do łóżka z kołaczącym sercem, napiętym ciałem i podwyższoną temperaturą – Twój układ nerwowy odbiera sygnał „walcz lub uciekaj”, zamiast zapaść w regenerujący spoczynek.

Zarówno wielogodzinny bezruch za dnia, jak i późnowieczorny, forsujący trening rozregulowują fizjologiczny termostat organizmu i blokują ciału możliwość wejścia w stan nocnego wyciszenia.

Wspólne spanie z partnerem, wtulone w Ciebie dzieci czy pies i kot śpiący w nogach kołdry – z pozoru to kwintesencja rodzinnego ciepła, bliskości i bezpieczeństwa. Jednak jeśli mierzysz się z problemami ze snem, dzielenie materaca z innymi istotami bardzo często staje się niewidzialnym źródłem chronicznego niewyspania.

Każda dodatkowa obecność w łóżku generuje lawinę niekontrolowanych bodźców sensorycznych, które Twój układ nerwowy bez przerwy rejestruje:

  • Ograniczenie swobody ruchu
    Podczas snu ciało naturalnie potrzebuje zmieniać pozycję. Kiedy obok leży partner, dziecko lub zwierzę, Twoja nieświadomość nieustannie kontroluje przestrzeń, by na nikogo nie najechać i nikogo nie obudzić. Mięśnie, zamiast wiotczeć i odpoczywać, pozostają w stanie utajonego napięcia.
  • Mikrowybudzenia przez dotyk
    Kiedy ktoś dotyka Cię lub przytula przez sen, każda zmiana ułożenia ciała wymaga wyjścia z głębszej fazy spoczynku. Badania nad architekturą snu pokazują, że nawet jeśli rano zupełnie tego nie pamiętasz, nocny dotyk powoduje serię mikrowybudzeń, które szatkują sen i drastycznie redukują udział najgłębszych faz regeneracyjnych.
  • Wahania temperatury i mikrodźwięki
    Ciała współlokatorów działają jak grzejniki, podnosząc temperaturę pod pościelą i wywołując przegrzanie. Dochodzą do tego odgłosy oddychania, chrapanie, sapanie, drapanie się zwierzaka czy nagłe wędrówki kota po kołdrze w środku nocy.
  • Permanentne czuwanie
    Twoja nieświadomość ma za zadanie dbać o Twoje przetrwanie. W obecności innych istot jej sensoryczny „radar” bez przerwy analizuje szmery i ruchy wokół Ciebie.

Dzielenie łóżka w okresie problemów ze snem sprawia, że Twoje ciało zamiast głęboko odpoczywać, spędza całą noc na sensorycznej warcie, reagując na każdy ruch i oddech współtowarzyszy.

Gasisz światło, w pokoju zapada zmrok i teoretycznie panuje cisza. Jednak gdy tylko przyłożysz ucho do poduszki, okazuje się, że ta cisza jest pozorna: tyka zegar na ścianie, lodówka w kuchni co chwilę buczy, za oknem szumią pojedyncze samochody, a zza ściany dobiegają stłumione głosy sąsiadów.

Twój słuch to zmysł, którego nie da się zamknąć jak powiek. Uszy odbierają fale dźwiękowe przez całą dobę, a w nocy to Twoja nieświadomość musi decydować, które z nich niosą informację o potencjalnym zagrożeniu:

  • Dźwięki nieregularne i tykanie zegara
    Wszelkie stuki, szmery, trzeszczenie mebli czy monotonne, miarowe tykanie tradycyjnego zegarka działają na układ nerwowy drażniąco. Każdy pojedynczy, wybijający się dźwięk zmusza mózg do analizy, co skutecznie blokuje wejście w fazę fal wolnych (sen głęboki). To właśnie te z pozoru niewinne hałasy odpowiadają za nagłe wybudzenia z poczuciem niepokoju.
  • Usypianie przy telewizorze, radiu lub podcastach
    Gdy cisza staje się trudna, bo wypełniają ją natrętne myśli, często uciekasz w dźwięki – zasypiasz przy grającym telewizorze albo z telefonem i słuchawkami w uszach. To pułapka. Choć jednostajny głos lektora może na chwilę uśpić uwagę, Twój mózg nie odpoczywa. Przez kolejne godziny analizuje ludzką mowę, zmiany intonacji i nagłe skoki głośności. Zamiast regeneracji fundujesz sobie zmęczenie sensoryczne i przeciążenie umysłowe.
  • Agresywny budzik i festiwal drzemek
    Zniszczenie dla układu nerwowego niesie też sposób, w jaki kończysz noc. Piskliwy, głośny dźwięk budzika wyrywa Cię ze snu w trybie nagłego alarmu, powodując natychmiastowy wyrzut hormonów stresu. Jeśli następnie włączasz serię pięciu drzemek co dziesięć minut, fundujesz swojemu układowi krążenia powtarzające się mikrowstrząsy, przez co wstajesz z łóżka bardziej rozbita, niż gdybyś spała o godzinę krócej.

Dźwiękowy chaos i nieodpowiednie bodźce słuchowe trzymają Twój układ nerwowy w stanie nieustannego nasłuchiwania, spłycając sen i odbierając mu zdolność do nocnej naprawy organizmu.

Twój przeciętny wieczór przypomina bieg przez płotki: do ostatniej chwili sprzątasz kuchnię, prasujesz, przeglądasz wiadomości, dyskutujesz o problemach z domownikami albo nerwowo odpisujesz na maile. W końcu, kompletnie wyczerpana, gasisz światło i oczekujesz, że organizm zaśnie w trzy minuty tylko dlatego, że leżysz w łóżku.

Nasz umysł nie posiada przycisku natychmiastowego wyłączenia. Podświadomość, która odpowiada za automatyczne procesy w ciele, funkcjonuje w oparciu o powtarzalne wzorce i schematy. Aby układ nerwowy mógł obniżyć ciśnienie krwi, spowolnić tętno i uruchomić kaskadę hormonów promujących sen, potrzebuje stabilnych, bezpiecznych i powtarzalnych sygnałów zwiastujących spoczynek:

  • Brak przewidywalności i wieczorny chaos
    Jeśli każdego wieczoru Twój harmonogram wygląda inaczej, a do łóżka kładziesz się o zupełnie losowych porach (raz o 22:00, raz o 1:30 w nocy), Twoje ciało traci orientację w rytmie dobowym. Układ nerwowy nie wie, czego się spodziewać, więc prewencyjnie podtrzymuje stan podwyższonej czujności.
  • Zderzenie pędu z bezruchem
    Gwałtowne przejście ze stanu intensywnego działania w całkowity bezruch pościeli wywołuje szok poznawczy. Twoje mięśnie leżą nieruchomo, ale rozpędzona świadomość wciąż przetwarza bodźce. W tym momencie pojawia się gonitwa myśli, analizowanie dawnych rozmów i tworzenie czarnych scenariuszy.
  • Przymus zasypiania i lęk zadaniowy
    Kiedy sen nie przychodzi natychmiast, pojawia się frustracja i presja: „muszę natychmiast zasnąć, bo rano wstanę nieprzytomna”. To napięcie zadaniowe stawia mózg w stan najwyższej gotowości bojowej. Im mocniej zmuszasz się do snu, tym bardziej odpływa szansa na jego nadejście.

Brak stabilnego, powtarzalnego rytmu wieczornego zostawia Twoje ciało i umysł w stanie dezorientacji, uniemożliwiając łagodne i naturalne wygaszenie dziennej aktywności.

Poza głównymi filarami istnieje cały szereg drobniejszych aspektów środowiskowych, które z pozoru wydają się mało znaczące, a w praktyce potrafią przesądzić o tym, czy Twój sen przyniesie upragnioną regenerację. Zazwyczaj to właśnie w tych obszarach szukamy dróg na skróty albo popełniamy błędy, których w ogóle nie łączymy z porannym zmęczeniem:

  • Suplementy (iluzja drogi na skróty):
    Kiedy pojawiają się problemy ze snem, bardzo często pierwszą reakcją jest sięgnięcie po tabletkę – syntetyczną melatoninę, ziołowe preparaty z walerianą czy magnez w losowej formie. Traktujemy je jak magiczną pigułkę, która ma naprawić problem bez zmieniania czegokolwiek w naszym otoczeniu. Badania kliniczne bezlitośnie obnażają tę iluzję: syntetyczna melatonina o szybkim uwalnianiu skraca czas zasypiania średnio o zaledwie 7 do 10 minut i pozostaje bez wpływu na obiektywną architekturę snu u osób bez zaburzeń rytmu okołodobowego. Preparaty ziołowe w rzetelnych testach nie wykazują przewagi nad zwykłym placebo, a magnez przyjmowany doustnie bardzo słabo wchłania się przez układ pokarmowy. Sięganie po suplementy na własną rękę daje złudne poczucie działania, podczas gdy biologiczne źródło bezsenności pozostaje nietknięte.
  • Sztuczne zapachy (chemiczny szum w powietrzu)
    Zmysł węchu ma bezpośrednie połączenie z układem limbicznym w mózgu, zarządzającym emocjami i poczuciem zagrożenia. Pamięć zapachowa jest najtrwalszym ze zmysłów. Tymczasem w sypialniach powszechnie stosujemy automatyczne odświeżacze powietrza fukające syntetyczną chemią, pościel praną w silnie perfumowanych płynach czy sztuczne świece zapachowe. Te agresywne zapachy nieustannie bombardują receptory węchowe i drażnią drogi oddechowe. Zamiast relaksu fundujesz układowi nerwowemu nieprzerwany potok bodźców chemicznych, które utrzymują mózg w stanie czuwania.
  • Piżama (niewygodny pancerz dla skóry)
    Skóra to potężny narząd odbierający bodźce dotykowe. Spanie w piżamach uszytych ze sztucznych materiałów (jak poliester czy akryl) blokuje swobodną wymianę ciepła. Syntetyki elektryzują się, nie przepuszczają powietrza, potęgują pocenie i sprawiają, że budzisz się zlana zimnym potem. Równie problematyczne są ubrania za ciasne, ze sztywnymi ściągaczami, guzikami czy zamkami, które uciskają ciało przy każdej zmianie pozycji. Spanie w tych samych koszulkach, w których chodziłaś w ciągu dnia, pozbawia dodatkowo podświadomość wyraźnego sygnału przejścia w tryb nocny.
  • Temperatura i brak świeżego powietrza
    Nagminnym błędem jest spanie w przegrzanych sypialniach, gdzie w sezonie grzewczym kaloryfery podnoszą temperaturę znacznie powyżej 19°C. Fizjologia człowieka wymaga chłodnego otoczenia, aby temperatura głęboka ciała mogła spaść – jest to bezwzględny warunek wejścia w fazę snu wolnofalowego (N3). W zbyt ciepłym pokoju Twój sen staje się płytki, a rano wstajesz połamana, nawet jeśli przespałaś 8 godzin. Z kolei zbyt niska temperatura i brak odpowiedniego okrycia zmuszają ciało do zużywania energii na dogrzewanie, co wywołuje przedwczesne, poranne wybudzenia. Dochodzi do tego zaduch z niewietrzonego pokoju, który obniża natlenienie mózgu podczas snu.
  • Brak uziemienia (elektryczna izolacja)
    Ciało człowieka funkcjonuje jak subtelny elektromagnes. Współczesny tryb życia – gumowe podeszwy butów, syntetyczne panele podłogowe i mieszkanie w żelbetowych budynkach – całkowicie odciął nas od bezpośredniego kontaktu z ładunkiem ziemi. Żyjemy w permanentnej izolacji elektrostatycznej, w otoczeniu wszechobecnego smogu elektrycznego. Brak bezpośredniego kontaktu z naturą utrudnia rozładowanie ładunków elektrostatycznych i napięć nagromadzonych w ciele, co podtrzymuje mikronapięcia mięśniowe przez całą noc.

Teraz już wiesz, jak wiele elementów w Twoim otoczeniu i codziennych nawykach może po cichu sabotować Twój odpoczynek. Kiedy spojrzysz na sen jak na złożony, pracujący system, w którym łóżko, światło, jedzenie i wieczorna rutyna mają dokładnie taką samą wartość, łatwiej zrozumieć, dlaczego wyrywkowe działania nie przynosiły do tej pory rezultatu.

Rozpoznanie błędów, które trzymają Twój układ nerwowy w stanie ciągłej gotowości, to pierwszy, fundamentalny krok. Pamiętaj jednak o naszej złotej zasadzie: naprawianie snu nie może stać się kolejnym wyczerpującym zadaniem z listy obowiązków. To nie ma być stresujący projekt, wymagający wojskowej dyscypliny, ale łagodne wprowadzanie zmian, które docelowo staną się Twoim uziemionym, naturalnym standardem.

Jeśli uświadomiłaś sobie właśnie, w ilu miejscach Twoja przestrzeń utrudnia Ci nocną regenerację, i chcesz dowiedzieć się, jak dokładnie powinno to wyglądać, aby ciało wreszcie poczuło się bezpiecznie – zapraszam Cię do Kursu Skutecznej Regeneracji.

Znajdziesz tam cały, potężny moduł poświęcony wyłącznie snowi. Nie dostaniesz w nim jednak sztywnych, uniwersalnych nakazów, ale przestrzeń i narzędzia do stworzenia Twojej własnej, autonomicznej instrukcji odpoczywania. Krok po kroku, w Twoim własnym tempie, nauczysz się, jak zorganizować sypialnię, uziemić wieczorne rytuały i zbudować system, który sprawi, że długi, głęboki sen znów stanie się Twoją oczywistą normą.

Dlaczego nie mogę spać?

Dlaczego nie możesz spać?

3 powody, przez które nie możesz się wyspać i wciąż czujesz zmęczenie

Sen to nasza podstawowa potrzeba biologiczna, a bezsenność to jedna z najgorszych tortur. Jakość snu wpływa nie tylko na bieżące samopoczucie i poziom energii, ale bezpośrednio wpływa na długość życia w zdrowiu (po ang. healthspan, co ja nazywam długozdrowiem), co potwierdzają badania:


Osoby które nie mogą zasnąć, wybudzają się w nocy i cierpią na bezsenność żyją w zdrowiu krócej średnio o 6 lat. To znaczy, że jeśli weźmiemy 2 osoby, które mają te same parametry, a jedyna różnica pomiędzy nimi to jakość snu, okaże się że osoba, która się wysypia będzie żyć w pełnym zdrowiu kolejnych 20 lat, a osoba, która się nie wysypia tylko 14 lat.

problemy ze snem a długość życia w zdrowiu - bezsenność a choroby

Nic dziwnego, że robisz wszystko co w Twojej mocy żeby się wysypiać.

  • Zastanawiasz się, co zrobić gdy w nocy nie możesz spać i kładziesz się do łóżka wcześniej, żeby mieć więcej czasu na sen, a potem i tak przewracasz się z boku na bok?
  • A może wręcz przeciwnie jesteś tak zestresowana samym faktem, że znów nie uśniesz, że podświadomie odkładasz moment pójścia spać i zaczynasz bezmyślnie przeglądać social media. Nie jesteś w tym sama, bo jak pokazują badania, aż 58% dorosłych osób z trudnościami w zaśnięciu odsuwa moment spoczynku na rzecz mediów elektronicznych, a co piąta robi to regularnie.
  • Być może starasz się odespać wszelkie braki w weekend, albo oszczędzasz energię w ciągu dnia, żeby się za bardzo nie zmęczyć, bo i tak wiesz, że w nocy Twoje baterie się nie naładują.
  • Zdarza się nawet, że z czystej bezradności tuż przed snem wypijasz lampkę wina, licząc, że to w końcu pomoże Ci zasnąć.

Ale tak się nie da na dłuższą metę funkcjonować. Z Twoim snem jest coraz gorzej, a Ty jesteś coraz bardziej zmęczona i po prostu sfrustrowana. Nie wiem, czy to Cię pocieszy, ale to obecnie plaga:

Potrzebujesz w końcu podjąć działania, które będą skuteczne i przyniosą spodziewany rezultat: głęboki, długi i mocny sen, który będzie Cię realnie regenerował każdej nocy.

Podstawą może być wyeliminowanie błędów, które uniemożliwiają Ci zrealizowanie tego planu. Poniżej znajdziesz wyjaśnienie trzech głównych powodów, przez które masz trudność z odzyskaniem prawidłowego snu.

kliniczna bezsenność, trudność z zasypianiem, problemy ze snem

Przyczyny problemów ze snem -powód 1
Żeby się wyspać, skupiasz się tylko na jednym elemencie

Kiedy dopadają nas problemy ze snem, szukamy szybkich sposobów na bezsenność, które zadziałają jak magiczna pigułka na całe zło. Nic dziwnego, w końcu jesteś zmęczona i chcesz jak najszybciej odzyskać siły. Sięgasz po konkretny suplement, taki jak waleriana czy melatonina, albo wyciągasz z całego wachlarza higieny snu tylko jeden nawyk. Idziesz do sklepu wymienić poduszkę na ergonomiczną, zaczynasz rygorystycznie wietrzyć sypialnię, redukujesz kofeinę po południu albo unikasz ciężkostrawnych kolacji.

Jak pokazują statystyki, blisko 90% z osób próbujących się porządnie wyspać wietrzy sypialnię, a ponad 80% dba o stałe pory kładzenia się do łóżka, licząc, że ten jeden wdrożony krok w końcu przyniesie upragnioną ulgę i głęboki sen.

Problem polega na tym, że stosowanie takich działań pojedynczo to zwykłe zamiatanie problemu pod dywan. To tak, jakbyś z pudełka zawierającego tysiąc elementów ułożyła zaledwie kilka puzzli i denerwowała się, że nadal nie widzisz całego obrazka. Badania medyczne potwierdzają, że izolowana higiena snu, stosowana jako jedyne rozwiązanie, ma znikomą, wręcz pomijalną skuteczność kliniczną. Skupiając się tylko na jednym elemencie, ignorujesz cały złożony mechanizm swojego organizmu, łudząc się, że zmiana materaca naprawi przewlekłe biologiczne przemęczenie, które nie pozwala Ci się wyspać.

Prawdziwym rozwiązaniem jest autentyczne, holistyczne podejście, w którym każdy element wpływający na Twój mocny sen zostaje przeanalizowany, wzięty pod uwagę i zaopiekowany. I nie chodzi tu o jakieś czary-mary alternatywnych metod. W prawdziwym holizmie chodzi o podejście prawdziwie całościowe: nie ma tu elementów ważniejszych i mniej ważnych – każdy element mogący wpłynąć na jakość Twojego snu ma dokładnie taką samą wartość. Jeden. Nie pół, nie trzy czwarte, tylko dokładnie jeden. To, co jesz, jak oddychasz, jak wygląda Twoja sypialnia i jakie emocje towarzyszą Ci przed snem – to wszystko jest tak samo ważne. Dopiero kiedy przestaniesz faworyzować tylko jeden kawałek i zaopiekujesz się nimi wszystkimi, stworzysz spójną całość, która pozwoli Ci spać.

Dlaczego nie masz głębokiego snu Powód 2:
Nie znasz potrzeb swojego organizmu

Szukając wsparcia, bardzo często wpadasz w pułapkę internetowych porad, gdzie wszyscy dookoła wiedzą lepiej, co i jak powinnaś robić. Zaczynasz korzystać z gotowych planów, słuchasz kolejnych ekspertów, którzy mówią Ci, o której masz kłaść się spać, w jakiej pozycji leżeć, jakich dźwięków słuchać i co dokładnie myśleć. Tych zewnętrznych zaleceń i wytycznych jest tak dużo, że stajesz się potwornie zmęczona i sfrustrowana od samego ich czytania, a co dopiero od prób wdrożenia ich w swoją codzienność.

Opieranie się wyłącznie na cudzych instrukcjach i gotowcach mija się z celem, ponieważ nikt poza Tobą nie wie, czego tak naprawdę potrzebuje Twój organizm. Inni mogą Ci powiedzieć, jakie mechanizmy biologiczne są ważne, na co zwrócić uwagę, ale to nie oni żyją w Twoim ciele. Narzucając sobie sztywne ramy, które zupełnie do Ciebie nie pasują, ignorujesz to, co czujesz, czego potrzebujesz i jakie masz preferencje. W efekcie, zamiast wyciszenia, generujesz tylko dodatkowe napięcie, bo zmuszasz swój układ nerwowy do funkcjonowania w systemie, który jest dla niego sztuczny i niewygodny.

Aby sen przyniósł regenerację, musisz nauczyć się rozpoznawać swoje własne, unikalne potrzeby i realizować je zgodnie ze swoimi preferencjami. To Ty decydujesz, jakie dźwięki, zapachy czy formy wyciszenia sprawiają, że czujesz się bezpiecznie. Kiedy zatrzymasz się na chwilę i wsłuchasz w to, co naprawdę Ci służy, będziesz mieć szansę się poznać i zorientujesz się,których konkretnie zasobów niezbędnych do realizacji tych potrzeb wymagasz. Dopiero wtedy będziesz mogła tak zorganizować swoje życie, żeby mieć je swobodnie dostępne, dosłownie w zasięgu swojej ręki.

Trudności z zasypianiem – powód 3:
Nie możesz zasnąć,
bo za bardzo się starasz

Bardzo się starasz, robisz rygorystycznie wszystko „jak trzeba” i z dbania o własny sen tworzysz ogromny, życiowy projekt. Krok po kroku odhaczasz wieczorne rytuały, pilnujesz każdej minuty, sprawdzasz temperaturę co do stopnia i żyjesz pod potężną presją, żeby tylko idealnie przygotować się do nocy. Zamiast naturalnie położyć się do łóżka, traktujesz zasypianie jak najważniejsze zadanie, które za wszelką cenę musisz wykonać perfekcyjnie.

Kłopot w tym, że im bardziej się starasz i im mocniej próbujesz to kontrolować, tym mniejsza jest szansa, że rzeczywiście będziesz dobrze spać. To ogromne zaangażowanie i napięcie stawiają Twój układ nerwowy w stan najwyższej gotowości bojowej, w ten sposób bardzo łatwo się przebodźcowujesz (chcesz wiedzieć po czym poznać przebodźcowanie?).

Medycyna snu świetnie to zbadała – sztywne, pedantyczne próby przestrzegania zasad higieny wywołują zjawisko zwane ortosomnią. To obsesyjne monitorowanie parametrów środowiska i snu, które, paradoksalnie, potęguje stan czuwania, bo Twój mózg jest przekonany, że bierze udział w jakiejś bardzo stresującej misji.

Podejście do spania i wieczornej higieny snu powinno być dla Ciebie całkowicie neutralne. To mają być zwykłe, standardowe, wręcz nudne w swojej oczywistości działania, na które nie zwracasz większej uwagi. Musisz je uziemić – sprawić, by stały się integralną, naturalną częścią Twojego wieczoru. Kiedy przestaniesz robić z zasypiania wydarzenie wysokiego ryzyka, Twój układ nerwowy zacznie traktować te czynności jako bezpieczny standard i w końcu pozwoli Ci odpocząć.


Odzyskanie głębokiego i mocnego snu to proces, który wymaga od Ciebie porzucenia wyczerpującej walki o idealne zasypianie. Kiedy przestaniesz łudzić się, że jedna magiczna pigułka lub zmiana poduszki załatwi sprawę, i zamiast tego zaczniesz wsłuchiwać się we własne, autentyczne potrzeby, poczujesz ogromną ulgę. Zdejmij z siebie tę presję ciągłego starania się i dopasowywania do cudzych schematów. Pozwól, aby przygotowanie do snu stało się Twoim oczywistym, uziemionym standardem, a Twoje ciało i umysł w końcu odwdzięczą Ci się pełną, spokojną regeneracją.



Jeżeli nie chcesz zostać z tym sama i potrzebujesz wsparcia, żeby ktoś krok po kroku przeprowadził Cię przez ten proces poczytaj o Kursie Skutecznej Regeneracji.

A tymczasem możesz sprawdzić swój poziom zmęczenia w krótkim, bezpłatnym quizie:

Jaki jest Twój poziom zmęczenia?
Pytanie 1 z 15

Po czym poznać przebodźcowanie?

Po czym poznać przebodźcowanie?

Poznaj główny powód swojego rozdrażnienia

Założę się, że po całym dniu pracy, ogarniania i gaszenia pożarów jesteś potwornie zmęczona. Może nawet masz wrażenie, że właśnie wyszłaś spod ziemi po ciężkiej szychcie na kopalni, a przecież ‘tylko’ byłaś w pracy…
Zazwyczaj pierwsza rzecz, która wpada nam do głowy, jako sposób odpoczynku w takich sytuacjach, to zatopić się w miękkim tapczanie, położyć się i włączyć serial, albo poprzeglądać w spokoju głupie filmiki z kotami. W zasadzie na więcej i tak nie miałabyś siły.


I być może już zauważyłaś, że o ile rzeczywiście nie pracowałaś fizycznie, a cały dzień spędziłaś za biurkiem ,czy na spotkaniach z ludźmi, to takie leżenie przed ekranem w zasadzie nic nie zmienia – zamiast przynieść ulgę, tylko mocniej Cię przeciąża.

To rodzi frustrację i prowadzi do delikatnie mówiąc –  rozdrażnienia. Zaczyna Ci przeszkadzać wszystko, co Cię otacza. Irytują Cię dźwięki, głosy, ludzie, śpiew ptaków, a nawet to, że masz na sobie ubranie.

Zaczynasz się zastanawiać, dlaczego, mimo tego że się starasz, ten odpoczynek nie działa, a wszystko dookoła jeszcze bardziej Cię drażni.

Odpowiedź kryje się w tym, jak rozumiesz to, co czujesz. Istniejesz na 6 obszarach życia, jednym z nich jest obszar fizyczny, do którego należy ciało, ale też wszystko, co Cię otacza. W przypadku przeciążenia sensorycznego, zmęczenie, które odczuwasz nie dotyczy ruchu i mięśni, ale tego co na zewnątrz. Kiedy padasz ze zmęczenia, a nie wykonywałaś żadnego większego wysiłku, Twój organizm wcale nie domaga się bezruchu. Twoje ciało jest po prostu wykończone sensorycznie. Przez to, że nadal jest to obszar fizyczny, po prostu nie zauważasz różnicy, bo nikt Cię nie nauczył jej zauważać.

zmęczenie fizyczne - przebodźcowanie sensoryczne - obszar fizyczny

Odbierasz, czyli zauważasz otaczającą Cię rzeczywistość za pomocą pięciu zmysłów, są to: 

  • wzrok, 
  • słuch, 
  • zapach, 
  • smak
  • dotyk. 

Każda informacja, która dociera do Ciebie przez te zmysły, musi zostać przetworzona przez umysł, na co naturalnie zużywasz energię.

Żeby jednak w pełni zrozumieć sedno przemęczenia sensorycznego dzisiejszego świata musisz cofnąć się wyobraźnią o kilkadziesiąt, a nawet kilkaset lat i spojrzeć na to, do czego ewolucyjnie przyzwyczajone są Twoje zmysły.

Wzrok?
Wszelkie obrazy przesuwały się ludziom przed oczami w tempie chodu. Ewentualnie jak ktoś jechał konno lub na rowerze, to świat mijał nieco szybciej, ale to nadal było dość spokojne tempo. Ekrany nie istniały.

Słuch?
Słyszeliśmy głównie biały szum (wiatr, deszcz) czy rozmowy. Muzyka była przeznaczona dla elit, a i tak była bardziej melodyjna, płynna i mniej sztuczna niż obecnie. Zwłaszcza, że nie była wzmocniona głośnikami.

Zapach?
Ludzie ‘pachnieli sobą’ lub ewentualnie mydłem, domy pachniały drewnem i dymem, a las, lasem. Nikt nie miał psikaczy, które fukały sztucznym zapachem cytrusów w każdym pomieszczeniu.

Smak?
Smak jedzenia informował o tym czy posiłek jest jadalny, czy nie. Nie dało się zrobić batonika o smaku czekoladopodobnym z kawałka drewna.

Dotyk?
Naszą skórę dotykały jedynie naturalne materiały: len, bawełna, konopia, wełna, czy na bogato – jedwab. Nie było syntetycznych, elektryzujących się materiałów, które latem nie przepuszczają powietrza, a zimą nie są w stanie Cię ogrzać. Jedynie dotyk skóra do skóry był chyba na znacznie mniejszym poziomie zaawansowania, niż obecnie.

Dziś ten kontrast jest drastyczny. Przemieszczamy się błyskawicznie, z każdej strony uderzają w nas sztuczne, chemiczne zapachy, nosimy syntetyczne ubrania, a nasze oczy i uszy są nieustannie bombardowane dynamicznymi obrazami i dźwiękami z ekranów. Właśnie ta gigantyczna, nienaturalna ilość bodźców jest bezpośrednią przyczyną tego, że nasz układ nerwowy po prostu przestaje wyrabiać.

Mogłoby Ci się wydawać, że skoro ignorujesz większość tych współczesnych bodźców, to one na Ciebie nie wpływają.

Sedno w tym, że widzisz, słyszysz i czujesz WSZYSTKO, a Twój  umysł to WSZYSTKO stale przetwarza, analizuje i wypluwa tylko to, co uzna za ważne, a resztę wycisza i wygasza. W ten sposób zauważasz tylko to, co ma dla Ciebie znaczenie (często nieświadome). Więc to nie jest tak, że Ty te bodźce ignorujesz, tylko że Twój umysł zużywa niebotyczne ilości energii, żeby tak Ci się wydawało  Najłatwiej to zrozumieć na prozaicznym przykładzie noszenia bielizny:

Zakładam, że nosisz ją każdego dnia. W zasadzie od momentu urodzenia nosisz najpierw pieluchy, a potem majtki. Jeśli w nich śpisz, to zdejmujesz je tylko do kąpieli. Dotyk bielizny na Twojej pupie jest stały, normalny i nic w nim szczególnego. Ciało czuje, że masz na sobie bieliznę, ale umysł ten bodziec wycisza i go nie czujesz, bo nie jest to ważne, ani istotne.
Za to jakbyś nie miała bielizny i wyszła na miasto… na 100% byś to czuła.

To wyciszanie bodźców to tytaniczna, niewidzialna praca. Przebodźcowanie, czyli tak zwane zmęczenie sensoryczne aktywne, pojawia się w momencie, gdy zmuszamy umysł do filtrowania zbyt dużej ilości danych w zbyt krótkim czasie.

Moment, w którym następuje całkowite wyczerpanie (czyli wspomniane przebodźcowanie), jest ściśle związany z Twoją osobistą pojemnością sensoryczną. Możesz wyobrazić sobie ją jako butelkę, w której mieści się określona ilość informacji, jaką jesteś w stanie wytrzymać w danym momencie. Ta pojemność jest u każdego inna – u osób neuroatypowych (z ADHD, w spektrum autyzmu)  jest ona na znacznie mniejsza, przez co przeciążają się one znacznie szybciej.

Pojemność sensoryczna to wartość w miarę  trwała – nie możesz jej zmienić. Jeśli uznasz, że chcesz mieć większą, to nie możesz nic zrobić, tak jak nr buta.
Jest to kwestia Twojej natury,  biologii i typu neuronalnego. Twoja pojemność sensoryczna jest do zaakceptowania – masz taką, a nie inną i funkcjonujesz w taki, a nie inny sposób. Ewentualnie pozostaje Ci  nauczyć się zarządzania, czyli takiego sposobu funkcjonowania, która nie doprowadza do przepełnienia Twojej sensorycznej butelki.

Osobiście przypuszczam, że, ta pojemność może się u nas zmieniać pod wpływem stanu naszego zdrowia. Z moich obserwacji wynika, że wszelkie stany zapalne w organizmie (czyli każdy objaw, dolegliwość czy choroba) są jak brud i osad w tej butelce, przez co nasza pojemność sensoryczna zostaje „sztucznie” obniżona.
Dlatego podczas choroby, zwłaszcza przewlekłej, jesteś znacznie bardziej drażliwa i masz krótszy lont.


Jeżeli mam rację i moja teoria jest prawdziwa, wszystkie działania wygaszające stan zapalny usuwają ‘osad’ z butelki pojemności sensorycznej i może ona wrócić do naturalnych rozmiarów. Można to zaobserwować na przykładzie diety przeciwzapalnej.
Część rodziców dzieci w spektrum stosuje tak zwaną dietę „3x bez”, która jest podstawą diety przeciwzapalnej, i widzi u nich ogromną różnicę w radzeniu sobie z bodźcami. Sama również doświadczyłam, że na diecie przeciwzapalnej mój układ nerwowy był jakby odetkany i funkcjonowało mi się znacznie łatwiej.
Nie chodzi o to, że dieta ‘leczy’ autyzm albo jest formą odpoczynku sensorycznego, ale raczej przywraca nasze naturalne zasoby do porządku.

Kiedy połączymy te wszystkie fakty w całość, stanie się jasne, dlaczego odpoczywanie po ciężkim dniu z telefonem w ręku to strzał w kolano. Jeśli Twój układ nerwowy „tonie”, to włączenie serialu nie daje mu wytchnienia, a jedynie zmusza go do analizowania kolejnej dawki migających obrazów i dźwięków.

Aby wyjść z sesnsorycznego przebodźcowania aktywnego, trzeba zadziałać stanowczo: należy radykalnie odciąć dopływ bodźców. We współczesnym świecie stworzenie sobie absolutnie cichego, ciemnego i wytłumionego pomieszczenia, do którego nikt nie będzie wchodził, jest absolutnym fundamentem skutecznej regeneracji. Twój umysł potrzebuje po prostu pustej przestrzeni i czasu, aby przestać analizować i móc wreszcie odpocząć.

Niestety, to że na chwilę ‘wyłączysz się’ z pędu życia, nie oznacza, że jak wrócisz do działania, to się nie przeciążysz. Żeby trwale uniknąć silnego przeciążenia sensorycznego, trzeba nauczyć się funkcjonować w taki sposób, żeby ograniczyć nadmierną, niepotrzebną ilość bodźców. Oczywiście nie chodzi o to, że masz teraz porzucić wszelkie dobra materialne i zamieszkać w pustelni, daleko od cywilizacji. Po prostu warto żebyś się zastanowiła, jakie bodźce są Ci zupełnie niepotrzebne – chociażby powiadomienia w telefonie o mało istotnych sprawach.

Jednym z mniej znanych i bardzo niedocenianych form odpoczynku sensorycznego jest estetyka. Mamy ogromną potrzebę estetyki. Otaczanie się  rzeczami, które dla nas są wizualnie ładne i się nam podobają, czy oglądanie sztuki to również odpoczynek sensoryczny, który ładuje nasze baterie. Musimy jednak uważać, by potrzeba estetyki nie wyparła funkcjonalności – jeśli kupujesz niewygodne buty tylko dlatego, że są piękne, a potem cierpisz przy każdym kroku, to znak, że prawdopodobnie próbujesz zaspokoić na siłę zupełnie inną potrzebę. Niemniej, jeśli Twoja osobista przestrzeń wygląda tak, że sprawia Ci to przyjemność, w naturalny sposób będzie wyciszać Twoje przebodźcowanie i przywracać spokój.

Warto również zaznaczyć, że nasze zmęczenie sensoryczne ma też drugą stronę, czyli zmęczenie bierne. Mogłoby się wydawać, że w dzisiejszym hałaśliwym świecie niemożliwe jest zmęczenie bierne, czyli brak lub niedobór bodźców. A jednak są dwa zmysły, które cierpią z powodu braku odpowiedniej ilości bodźców.

Pierwszym jest dotyk. Mamy dziś epidemię samotności, a w zasadzie osamotnienia. Komunikujemy się niemal wyłącznie przez ekrany, przez co nasz zmysł dotyku jest skrajnie zaniedbany. Zastanów się, kiedy ostatni raz miałaś okazję przytulić się, zetknąć skóra do skóry, z kimś, komu ufasz, kto jest Ci bliski? I nie chodzi mi tu o intymne zbliżenie, tylko takie zwykłe bycie i czucie, że ktoś jest obok bez żadnych oczekiwań.

Ten brak bardzo szybko wyczerpuje zapasy energii i prowadzi do zmęczenia, a w efekcie do drażliwości. Rozwiązaniem w tej sytuacji jest regularne spotkanie się offline (!) z bliską osobą i po prostu jej przytulanie. Oczywiście nie każdy ma taką możliwość. Wtedy nie rzucasz się na pierwszą lepszą napotkaną osobę na ulicy, tylko przykładowo wybierasz się na delikatny, uspokajający masaż.


Umiejętne rozróżnianie rodzaju swojego zmęczenia i w efekcie dobranie właściwego narzędzia odpoczynku, to klucz do odzyskania sił.
Jeżeli chcesz nauczyć się skutecznie analizować swoje zmęczenie, zbudować własną instrukcję odpoczywania, a przy okazji sprawdzić na sobie założenia diety przeciwzapalnej, by odzyskać moce przerobowe, sprawdź Kursu Skutecznej Regeneracji.
Zachęcam Cię również do wypełnienia krótkiego, bezpłatnego quizu, który pokaże, Twój obecny poziom zmęczenia.

Jaki jest Twój poziom zmęczenia?
Pytanie 1 z 15

Dlaczego nie umiem odpoczywać?

Dlaczego ciągle czujesz zmęczenie?

5 błędów, przez które nie potrafisz skutecznie odpocząć

Zastanawiasz się, co z Tobą nie tak, że nie potrafisz odpocząć, chociaż bardzo się starasz. Robisz wszystko, co możesz, ale po prostu nic nie działa. Szczerze mówiąc, nikt nas nie uczy sztuki skutecznego odpoczynku. Dostajemy rady, żeby odpocząć, kiedy jesteśmy zmęczone, ale to przecież nic nie wyjaśnia.

Może Ci się wydawać, że to jest wina nadmiaru codziennych obowiązków, ale nawet jeśli drastycznie zmniejszysz ilość zadań i wykreślisz z listy większość spraw, to i tak nie poczujesz ulgi, ponieważ prawdopodobnie popełniasz 5 podstawowych błędów dotyczących odpoczynku. Nie robisz tego ani celowo, ani świadomie – popełniasz je, ponieważ nikt Ci nie powiedział, że to uniemożliwia regenerację, ani jak to robić, żeby odpoczynek stał się możliwy.

Kiedy odczuwasz potężne zmęczenie i uznajesz, że potrzebujesz odpocząć, Twoją pierwszą myślą jest najczęściej to, co wyeliminować.
Zakładasz:

No nie.
To tak nie działa.

Nasz umysł nie funkcjonuje w kategoriach tego, czego ma nie być. Nie jest w stanie włączyć Ci funkcji odpoczywania, kiedy nie wie, co będziesz w tym temacie robić.

Może wydawać się to trochę niejasne, więc wyjaśnię na przykładzie:
Jeśli rano, przed pracą się ubierasz, to nie myślisz: „nie ubiorę tej sukienki, nie ubiorę tych butów, nie będę chodzić nago”. Gdyby tak było, nie byłabyś w stanie się ubrać, bo widziałabyś tylko rzeczy, których nie założysz. Żeby się ubrać, potrzebujesz myśleć o tym, co założysz.

Tak samo, żeby odpocząć, potrzebujesz najpierw zaplanować,a potem podjąć świadome, proaktywne działanie, a nie reaktywnie czekać, aż łaska regeneracji spłynie na Ciebie sama. Chodzi o to, żebyś dokładnie wiedziała, co konkretnie zrobisz, jakie działanie podejmiesz, żeby Twój umysł wiedział, co dokładnie ma Ci umożliwić.

Dodatkowo, jeśli pozostajesz z przekonaniem, że odpoczynek to nic-nie-robienie, a podświadomie równa się to dla Ciebie  z lenistwem lub obijaniem się, to Twój umysł po prostu Ci na to nie pozwoli,bo będzie Cię chronić. Ochroni Cię przed tym, żebyś nie okazała się człowiekiem złym, leniwym, czy takim, który może być źle widziany w społeczeństwie, bo przecież osoby leniwe, które nic nie robią są wykluczane ze społeczeństwa.

Możliwe, że zmęczenie to dla Ciebie  jedna rzecz, jeden stan, w którym możesz się znaleźć. To takie myślenie zero-jedynkowe: albo jestem zmęczona, albo jestem wypoczęta. Tak samo, jeśli się wyczerpiesz, potrzebujesz odpocząć i ta regeneracja to też jest jedna rzecz, którą możesz zrobić.
Wracając do przykładu z ubraniem: tak jakbyś mogła być albo ubrana, albo nie. A przecież możesz być ubrana na niezliczoną ilość sposobów i każdy strój będzie odpowiedni na inną okazję.

Ze zmęczeniem i odpoczynkiem jest tak samo.  To nie jedna rzecz, która się dzieje, czy jedno działanie, które się robi.
W rzeczywistości istniejesz na 6 obszarach życia: fizycznym, czuciowym, umysłowym, duchowym, energetycznym i relacyjnym. W każdym z nich jest wiele tematów i wątków, a co najważniejsze – każdy z tych aspektów może zmęczyć się na dwa sposoby:

  • Zmęczenie czynne (aktywne) – pojawia się wtedy, kiedy danej jakości, czynności lub działania jest więcej, niż powinno być, chociaż jest ona dla nas naturalna i potrzebna
  • Zmęczenie bierne – pojawia się wtedy, kiedy danej jakości, czynności lub działania jest mniej, niż powinno być.

Weźmy za przykład ciało i jego potrzebę ruchu:
Zmęczenie czynne (aktywne)  pojawi się przy przeciążeniu, kiedy ruch trwał za długo i/lub był zbyt intensywny np. przez zbyt intensywny trening. W tym przypadku ciało potrzebuje tego, co pierwsze przychodzi nam na myśl, czyli leżenia, bezruchu. Na aktywne zmęczenie fizyczne nie pomoże rozwiązanie krzyżówki, bo to zupełnie inna para kaloszy.

Z kolei zmęczenie bierne pojawi się, kiedy ruchu Ci brakuje np. jeśli masz pracę biurową i przez 8 h musisz siedzieć. Do i z pracy musisz też jakoś docierać, więc jeszcze po godzinie w każdą stronę siedzisz w aucie. Wtedy ciało jest wyczerpane biernie, bo przez 10h zmusza się do bezruchu. Kładąc się po pracy na kanapie, tylko pogłębiasz problem wyczerpania i w ogóle nie dajesz ciału odpocząć. Na fizyczne zmęczenie bierne nie zadziała ani leżenie, ani dobry obiad, ani przyjacielska rozmowa.

Sednem tutaj jest rozróżnienie i dopasowanie formy odpoczynku do swojego aktualnego rodzaju zmęczenia. Tylko wtedy, kiedy będziesz potrafiła odpowiednio zareagować, będziesz w stanie efektywnie odpocząć, a Twoja regeneracja będzie przynosić spodziewany skutek.

Schemat koła regeneracji – objawy przemęczenia organizmu i dopasowanie form odpoczynku do rodzaju zmęczenia

Mamy w swoim kalendarzu konkretne terminy, które w naszym przekonaniu powinny przynieść ukojenie:

  • urlop,
  • weekend,
  • wakacje
  • święta.

    Wydaje nam się, że musimy dotrwać do tych konkretnych dni, a łaska odpoczynku i regeneracji na nas spłynie samoczynnie.. 

Przykro mi, ale to tak nie działa. To, że dzień nazywa się „sobota”, nie znaczy, że od północy do północy Twoje baterie  nagle magicznie same się naładują. Czekanie na konkretny termin, żeby pozwolić sobie odpocząć jest w zasadzie samo-torturą.
To trochę tak, jakbyś miała wyjechać w trasę i miała prawie pusty bak. Zamiast zjechać 100 metrów i zatankować do pełna przed trasą, liczysz na to, że na końcu będzie stacja i że jakoś do tego końca dotrwasz. Nie uważasz, że to bez sensu?

Ciągłe czekanie przy niskim poziomie baterii, wyczerpuje nasze jeszcze mocniej. A jeśli jeszcze dołożysz do tego przekonanie pierwszego błędu, to przychodzi ten wyczekany „piątek wieczorem”, siadasz na kanapie, bardzo starasz się nic nie robić i… nic to nie daje.

Kluczem skutecznego odpoczynku jest reagowanie w odpowiednim momencie czyli odpoczywanie wtedy, kiedy jesteś zmęczona, a nie tydzień później. Potrzebujesz umieć zauważać ten moment, w którym w baku jest mało paliwa i mieć przestrzeń i narzędzia, żeby właśnie w tym momencie uruchomić proces odpoczynku.

Często my zupełnie nie kumamy skali naszego zmęczenia i stosujemy działania, które są jak plasterek na oderwaną nogę. Kiedy jesteś skrajnie przeciążona, idziesz do SPA, kładziesz się w ciepłej wodzie lub innym błocie i masz wrażenie, że właśnie naładowałaś baterie.

Przykro mi, ale relaks to nie odpoczynek, a odpoczynek to nie regeneracja. Potrzebujemy zrozumieć różnicę, żeby nie stosować tych słów i działań jak synonimów:

  • Odpoczynek to działania pozwalające poszczególnym obszarom życia przywrócić wysoki poziom energii. Weźmy za przykład ciało: jego potrzebą jest m.in. ruch. Jeśli pozwalamy ciału odpocząć w odpowiednich momentach, możemy realizować bez żadnych przeszkód swoją potrzebę ruchu . To znaczy, że odpoczywasz NIE po to, żeby móc się przemęczać, tylko po to, żeby każdy obszar mógł realizować zadania, do których został stworzony.
  • Regeneracja to działania służące przywróceniu zdolności odpoczynku, do zastosowania, kiedy za mocno się przeciążymy. Wracając do ciała i ruchu: jeśli przesadzisz i się przeciążysz, może Cię sparaliżować, a sam odpoczynek (w tym przypadku leżenie) nic nie zmieni – dalej nie będziesz mogła się ruszać. Ciało musi się najpierw zregenerować, żeby w ogóle przywrócić zdolność ruchu.
  • Relaks to działania służące szybkiemu poprawieniu wrażenia i odczucia zmęczenia. Relaks NIE prowadzi do naładowania baterii, a do chwilowej ulgi. Wyjście do SPA sprawi, że będzie Ci na chwilę przyjemniej, ale to wcale nie znaczy, że się zregenerujesz lub odpoczniesz. Relaks powinno się stosować tylko przy wysokim naładowaniu swoich baterii, przy drobnych wpadkach. To jak stosowanie plastra: przecięcie papierem zakleisz ale oderwanej nogi już nie.

Żeby proces odpoczynku miał sens i był skuteczny, potrzebujesz nauczyć się dobierać system do poziomu wyczerpania. Jeśli masz sprawny obieg i bateria spadła chwilowo do 70%, zaraz sama się doładuje – to świetny moment na relaks. Za to jeśli Twoja bateria ma 5%, nie masz pojęcia, kiedy uda Ci się naładować, bo jesteś tuż po urlopie, przed Tobą duże projekty w pracy, a rodzice potrzebują opieki – to absolutnie nie jest czas na relaks. Wymagasz głębokiej regeneracji.

To błąd, który boli najbardziej. Robisz co w Twojej mocy, żeby odpocząć. Naprawdę się starasz, testujesz wszystkie możliwe metody, byle tylko poczuć się lepiej, ale nic nie działa.

I nie zadziała, dopóki nie poznasz i nie zrozumiesz swojej baterii oraz tego w jaki sposób ona funkcjonuje. Twoje działania nakierowane na odpoczynek muszą mieć sens, a nie polegać na robieniu czegoś „byle robić”.

Twoja bateria ma szereg różnych parametrów, które można podzielić na dwa typy: te na które masz wpływ i ta na których wpływu nie masz. To trochę jak z baterią w telefonie: producent zapewnia pewne parametry baterii, ale to w jaki sposób użytkujesz sprzęt ma ogromny wpływ na jej stan. To na co nie masz wpływu, to zależy od Twojej biologii i neurotypowości:

  • Pojemność: jedni mają 5000 mAh, inni mają życiowe 20 000 mAh.
    Jeśli masz dużą pojemność to z jednej strony wolniej będziesz się rozładowywać, więcej działań rozładowujących zniesiesz, ale z drugiej strony będziesz wymagała dłuższego odpoczynku, żeby w pełni się naładować.
  • Szybkość ładowania: ktoś potrzebuje godziny czynności regeneracyjnych, by załapać, że w ogóle się ładuje, a komuś innemu wystarczy 10 minut, była naładowana, przy tej samej pojemności.
    Jeśli wiesz, że Twoja bateria wolno się ładuje, będziesz potrzebowała przeznaczyć więcej czasu na regenerację, żeby to w ogóle miało sens.
  • Szybkość rozładowywania: jedną osobę wykrzaczy pojedyncza sytuacja, pochłaniając od razu 3000 mAh, inna zniesie wyzwania całego dnia i ta sama sytuacja zużyje u niej zaledwie 500 mAh.
    Jeśli szybko się rozładowujesz, będziesz potrzebować stałego dostępu do czegoś, co Cię naładuje, a także często przeorganizowania swojego życia, żeby nauczyć się stawiania granic i unikania sytuacji, które Cię przeciążają.

Drugi typ to jakości, które zależą wyłącznie od Twojej świadomej decyzji. Jeśli nie zdecydujesz o nich mądrze, rozwalisz sobie cały system:

  • Na jakim poziomie utrzymujesz swój standard? Są osoby, które non stop funkcjonują na 5-10% i dziwią się, że są wyczerpane, a inni dbają, by standardem było u nich 70-80%.
  • Kiedy szukasz ładowarki? Czy zaczynasz myśleć o regeneracji, gdy masz jeszcze 50% sił, czy dopiero w kompletnej panice u progu wyczerpania przy 3%?
  • Do jakiego poziomu pozwalasz sobie się naładować? Czy podłączasz się na 3 minuty na „szybki relaksik” i dalej pędzisz zajmować się światem, czy ładujesz się do pełnych 100%?
Sprawdź jak rozładowują się różne baterie

To Ty decydujesz o tych parametrach i ponosisz konsekwencje tych decyzji. Działając na oślep, bez instrukcji obsługi swoich baterii, zawsze będziesz czuć się niedoładowana.

Aby przestać żyć w przewlekłym zmęczeniu, trzeba te błędy naprawić i nie będę udawać, że to jest łatwe, szybkie i wystarczy, że już wiesz o tych rzeczach. Trzeba w to włożyć swoje zaangażowanie i cierpliwość. W efekcie zaczynasz podejmować te działania, które rzeczywiście służą regeneracji, zamiast powielać schematy, które przeszkadzają i ją uniemożliwiają. A Ty czujesz ulgę, że to co robisz przynosi spodziewany rezultat i z łatwością utrzymujesz swoje baterie na wysokim poziomie naładowania.

Jeśli chcesz sprawdzić swój poziom zmęczenia, zapraszam Cię do wypełnienia krótkiego, bezpłatnego quizu. A Jeżeli czujesz, że czas przestać działać na oślep, chcesz poznać parametry swojej baterii i nauczyć się dobierać właściwe działania we właściwym momencie, zapraszam Cię do Kursu Skutecznej Regeneracji,  w którym krok po kroku będziesz mogła stworzyć i wcielić w życie Twoją własną, autonomiczną instrukcję odpoczywania.

Jaki jest Twój poziom zmęczenia?
Pytanie 1 z 15

A jeśli czujesz się stale rozdrażniona i poirytowana tym, że nic nie działa, chociaż bardzo się starasz odpocząć, poczytaj również o tym, jak rozpoznać przebodźcowanie i jak sobie z nim poradzić.

Czy człowiek to CUD?

Czy wiesz, że 78% przedsiębiorczyń doświadcza paradoksu „szklanego sufitu zdrowia”?

Czy zastanawiałaś się kiedykolwiek, dlaczego pomimo sukcesów zawodowych, Twoje ciało zdaje się nie nadążać za ambicjami? Wieczorem padasz na łóżko z wyczerpania, a rano budzisz się bez energii, jakby ktoś przez noc wyssał z Ciebie całą energię. I nie – kolejna kawa nie rozwiąże problemu.

W holistycznym podejściu do zdrowia najczęściej wyróżniamy 3 obszary: Ciało, Umysł i Dusza (CUD), czasami dodajemy czwarty – emocje. Brzmi znajomo? Problem w tym, że to jak próba prowadzenia biznesu skupiając się tylko na sprzedaży, marketingu i finansach. Niby działasz na głównych frontach, ale system i tak się posypie.

Żeby naprawdę odzyskać pełnię zdrowia i energii, potrzebujemy spojrzeć na nasze życie z perspektywy Dyrektora Zarządu, a nie kierownika działu. Wyszczególnić 6 obszarów, między którymi niezbędna jest równowaga.

Obszary, które opisuję działają jak układy narządów w ciele:

  • każdy ma swoje zadanie – układ mięśniowy porusza ciałem. Układ pokarmowy dba o odżywienie organizmu. Układ kostny utrzymuje nas w pionie 😉 itd.
  • każdy jest tak samo ważny – nie można stwierdzić, że układ nerwowy jest ważniejszy niż mięśniowy, ponieważ człowiek byłby tak samo nieżywy bez jednego jak i bez drugiego.
  • każdy współpracuje z pozostałymi – mówiąc o układzie pokarmowym, trzeba wspomnieć o mięśniach, które go budują, układzie nerwowym (jelita to drugi mózg), czy krwi do której trafiają składniki pokarmowe.
  • żaden nie jest w stanie działać samodzielnie, w oderwaniu od pozostałych – nie da się wyjąć układu krwionośnego z człowieka i liczyć na to, że będzie działać bez reszty (reszta też bez niego nie będzie działać).

Obszar fizyczny: Twój dział operacyjny

Obszar fizyczny to nie tylko Twoje ciało, ale również wszystko, co odbierasz zmysłami.

Ciało jest ważne, ponieważ działa jak telewizor, który odbiera sygnały z innych obszarów i nadaje sygnały (utrzymując zdrowie, lub pokazując objawy).

Dziedziny związane z ciałem to:

  • Sposób żywienia i dieta (czy wiesz jaka jest najbardziej odpowiednia w chorobie, a jaka w zdrowiu?). Niezależnie od rodzaju i nazwy diety, powinna być ona odżywcza, karmiąca, budująca witalność i dająca Ci siłę, czyli dostarczać WSZYSTKICH niezbędnych składników pokarmowych.
  • Ruch, który nie jest kwestią konkretnego rodzaju regularnych ćwiczeń, a zdolnością do nieograniczonego, swobodnego poruszania się. Ta zdolność wiąże się bezpośrednio z umiejętnością sięgania po zdrowie i dążenia do swoich celów – także tych biznesowych.
  • Oddech, który jest nierozerwalnie połączony z życiem. Wszystko, co żyje, oddycha. Różne sposoby oddychania przynoszą różne reakcje ciała: uspokojenie, relaks, pobudzenie, naładowanie energetyczne, rozładowanie napięcia czy uwolnienie emocji.
  • biochemię (biologia) ciała. Ciało to 37 trylionów komórek współpracujących ze sobą, jak jedna skomplikowana maszyna, w której nie ma zbędnych elementów. DNA, hormony, enzymy – to wszystko działa na naszą korzyść.

To co nas otacza i to, co odbieramy zmysłami, również działa na nasze zdrowie, ponieważ bezpośrednio działa na nasz układ nerwowy. Nasze zmysły, to:

  • wzrok
  • słuch
  • smak
  • zapach
  • dotyk

Każdy z nich buduje nasze doświadczenia i przekonania.

Obszar emocjonalny: Twój dział HR

To jak kultura organizacyjna firmy- możesz ją świadomie kształtować albo pozwolić, by tworzyła się chaotycznie.

Emocje są formą komunikacji i informują nas o tym, co aktualnie się dzieje. Wszystkie emocje są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania i nie podlegają ocenie moralnej – nie są dobre ani złe (nazywanie ich łatwymi i trudnymi, to również ocena moralna). Jedynie to, co postanowimy z nimi zrobić może być właściwe (służyć nam) lub niewłaściwe (szkodzić).

Odpowiedzialność za emocje to nie tylko inteligencja emocjonalna, ale również świadomy wybór tego, jak decydujesz się czuć.

Zarządzanie emocjonalne obejmuje:

  • zauważanie, że jesteś istotą czującą i ,
  • rozpoznanie (nazywanie tego, co czujesz),
  • pozwolenie (sobie na czucie)
  • wyrażanie (emocji i uczuć).

Dla kobiet sukcesu, które kierują zespołami i biznesami, umiejętność zarządzania emocjami jest nie tylko kwestią komfortu psychicznego, ale też strategicznym atutem w przywództwie i budowaniu relacji biznesowych.

Obszar umysłowy: Twój dział strategii i rozwoju

Obszar umysłowy możemy podzielić na 4 części (podział zapożyczam trochę od pana Freuda)

  • Świadomość, to jedyny fragment umysłu, do którego mamy stały i łatwy dostęp. Stanowi ona niewielką część możliwości naszego umysłu (około 5%). Możemy ją ćwiczyć i zwiększać. Znajdziesz tutaj takie dziedziny jak rozumowanie, czy uważność. W biznesie odpowiada temu rzetelna analiza SWOT – bez upiększania i pomijania niewygodnych faktów.
  • Nieświadomość to element umysłu, który odpowiada za utrzymanie nas przy życiu. Nieświadomość rządzi schematami przetrwania (walka, ucieczka, udawanie trupa, przymilanie się), które włączają się, kiedy czujemy zagrożenie.
  • Podświadomość to nieuświadomiona część, która tworzy się intensywnie do 7 r.ż. bez naszego specjalnego udziału. Potem musimy włożyć nieco wysiłku, żeby sobie ją poukładać po swojemu. To tutaj znajdują się nasze przekonania i schematy postępowania. Czy nadal wierzysz, że musisz pracować 12 godzin dziennie, żeby firma się rozwijała? To tylko przekonanie.
  • Nadświadomość to łącznik między światem fizycznym a duchowym. Mamy do niej najmniejszy dostęp, ponieważ rzadko do niej zaglądamy.

Obszar energetyczny: Twój dział zasobów

Podstawą obszaru energetycznego jest fakt istnienia energii, która jest jedna, ale może mieć różne wymiary. Tak jak słońce świeci jednym światłem, które zawiera w sobie wszystkie kolory. Podstawowe dziedziny, życia które tutaj znajdziesz, to:

  • Sen. Chyba nie muszę wspominać że sen jest niezbędny do życia.
  • Ładowanie baterii, czyli odpoczynek. Istnieje przynajmniej 7 rodzajów odpoczynku: fizyczny, umysłowy, społeczny, emocjonalny, duchowy, twórczy i sensoryczny. Umiejętność zastosowania odpowiedniej formy odpoczynku jest kluczowa do efektywnego naładowania baterii. Jeżeli cały dzień pracujesz przed komputerem, to nie odpoczniesz oglądając serial. Tak samo po całym dniu spotkań biznesowych, spotkanie z przyjaciółkami Ci nie pomoże.
  • Rozładowywanie baterii, czyli umiejętność gospodarowania swoją wewnętrzną baterią.
  • Uziemienie czyli kontaktu z trwałym gruntem. Dzięki uziemieniu energia płynie równomiernie, jednolitym nurtem i z łatwością zmienia swoje formy. Bez uziemienia funkcjonujesz jak z przerywającym Internetem – nie dość, że nie możesz nic dokończyć, to jeszcze stale się frustrujesz.
  • Punkty energetyczne. Energia porusza się w naszym ciele kanałami energetycznymi i przepływa przez punkty, które w różnych kulturach mają różne nazwy. Nie trzeba ich znać, żeby nauczyć się czuć siebie.

Dla kobiet zarządzających biznesem, świadome zarządzanie energią jest równie istotne jak zarządzanie zasobami firmy – bez odpowiedniego poziomu energii, nawet najlepsze strategie biznesowe nie będą mogły być efektywnie wdrożone.

Obszar duchowy: Twoja misja i wizja

Duchowość często mylimy z religią, ale ona nie ma tutaj nic do rzeczy. Najważniejsze elementy w obszarze duchowym to:

  • Intuicja czyli głos, który dusza kieruje do nas od siły wyższej i umieszcza go w nadświadomości. Intuicja działa jak znaki drogowe – są to delikatne, mało krzykliwe sygnały informacyjne, które łatwo pominąć. Intuicja zawsze ma rację i przekazuje prawdziwe informacje.
  • Dusza to taka cząstka nas, która istnieje nadal po śmierci ciała (możemy ją różnie nazywać).
  • Siła wyższa to pewnego rodzaju źródło życia, którego jesteśmy cząstką, ale to coś jest większe od nas. Niezależnie od nazwy, ważne jest to, że jest to siła, która o nas dba i której możemy w pełni zaufać.
  • Życiowy cel to sens naszego życia i odpowiada na pytanie „po co jestem na ziemi?”, „po co żyję?”. Po osiągnięciu życiowego celu mamy poczucie, że już spokojnie możemy umrzeć.
  • Wartości którymi kierujemy się w życiu
  • Sny, które są formą komunikacji, którą posługuje się siła wyższa i nasza dusza, żeby przekazać nam informacje o naszych celach, wartościach, intencjach czy przeszkodach.

Obszar relacyjny: Twoja sieć kontaktów i komunikacji

W obszarze relacyjnym można wydzielić 3 działy

  1. relacje pomiędzy obszarami życia (to jest temat na kolejny odcinek biuletynu)
  2. relacje wewnętrzne – to one są najważniejsze w temacie zdrowia. Bez poukładania wewnętrznych relacji, na zewnątrz nic się nie poukłada.
  3. relacje zewnętrzne (z innymi ludźmi).

Jakości i zasoby, które są Ci potrzebne w tym temacie, to:

  • Komunikacja – jest podstawowym zasobem do tworzenia relacji. 10% komunikacji z innymi ludźmi odbywa się werbalnie (słowami), a 90% niewerbalnie (gesty, wyraz twarzy, ton głosu, nastawienie).
  • Asertywność to nasza zdolność do opowiadania się za sobą, czyli mówieniu temu, co moje „TAK” i jednocześnie mówieniu temu, co nie moje „NIE”. Asertywność to umiejętność przyjmowania tego, co mi służy i odpychania tego, co jest dla mnie destrukcyjne.
  • Granice wyznaczają nasze różne rodzaje przestrzeni: intymną, osobistą, społeczną i to od nas zależy, gdzie i w jakiej formie je postawimy oraz w jaki sposób będziemy je komunikować i o nie dbać.
  • Empatia jest zdolnością, która wykształciła się w procesie ewolucji i jest konieczna, ponieważ żyjemy w grupach społecznych. Empatia jest zdolnością odczuwania i rozumienia tego, co czują inni. Jeśli nie potrafimy nią zarządzać, to bywa destrukcyjna.

Dla kobiet prowadzących biznes, jakość relacji – zarówno zawodowych jak i osobistych – ma bezpośrednie przełożenie na zdolność do efektywnej pracy, odporność na stres i ogólną satysfakcję z życia.

A co jeśli brakuje równowagi?

Wyobraź sobie, że nie śpisz od trzech dni, ale próbujesz nadrobić to zdrowotnymi koktajlami. Absurd? A jednak dokładnie tak postępujemy, skupiając się tylko na jednym obszarze i ignorując pozostałe.

Czy zauważyłaś, że gdy jedno zaniedbasz, drugie zaczyna wołać głośniej? To nie przypadek – Twoje ciało to genialnie skomplikowany ekosystem, który rozpaczliwie próbuje utrzymać równowagę. Problem w tym, że zamiast słuchać pierwszych sygnałów, czekamy aż zacznie krzyczeć.

Dla kobiet sukcesu, które codziennie podejmują strategiczne decyzje biznesowe, zrozumienie i zbalansowanie tych sześciu obszarów to nie luksus, lecz fundamentalna konieczność. To jak zarządzanie wielowymiarowym przedsiębiorstwem – zaniedbanie jednego działu nieuchronnie wpłynie na wyniki całej firmy.

Te sześć obszarów życia tworzy kompletny ekosystem Twojej egzystencji. Problemy w jednym obszarze nieuchronnie wpływają na funkcjonowanie pozostałych. Jeśli zaniedbasz obszar energetyczny, wkrótce odczujesz to w obszarze fizycznym i umysłowym. Jeśli zignorujsz sygnały płynące z obszaru emocjonalnego, mogą pojawić się trudności w obszarze relacyjnym.

A czy Ty wiesz, który z Twoich obszarów woła teraz najgłośniej o uwagę?

Jak długo możesz jeszcze ignorować ten głos, zanim zacznie krzyczeć?

Jak źle musi być, żebyś zwróciła na to uwagę?

Zapraszam Cię do bezpłatnego cyklu webinarów „Zdrowia Sieć, czyli opowieść o 6ciu obszarach życia”, który startuje już 11 marca. Przez 6 kolejnych wtorków, zawsze o 18:00, odkryjemy wspólnie każdy z obszarów życia. Otrzymasz konkretne narzędzia, poznasz metody pracy i zrozumiesz, jak odzyskać kontrolę nad swoim zdrowiem bez poświęcania biznesu. Całość odbędzie się na platformie Google Meet, a jeśli nie możesz dołączyć na żywo, nagrania będą dostępne przez 24 godziny.

Nie czekaj, aż Twoje ciało zacznie krzyczeć jeszcze głośniej. Zainwestuj swój czas tak, jak inwestujesz w swój biznes – strategicznie i z myślą o długofalowych korzyściach. Zapisz się już teraz na https://subscribepage.io/Zdrowia_Siec_webinary i zacznij budować nową, zintegrowaną wersję swojego zdrowia. Bo prawdziwy sukces to nie tylko prosperujący biznes, ale też energia i witalność, by się nim cieszyć.

💙 😊

Analiza Niedoborów Organizmu

Jak zwykle, najpierw krótki spis treści:

UWAGA!
Analiza niedoborów w tej formie będzie dostępna do 30.04.24r., potem zostanie włączona do pakietu Witalność w Sieci Zdrowia, w której dostaniesz 2 wywiady (na początku i na końcu procesu), analizę wszystkich składników organizmu oaz wsparcie w prowadzaniu zmian przez kilka miesięcy.

Jak wygląda spotkanie

Typ zajęć:
– online (przez Google Meet) – z dowolnego miejsca na ziemi, potrzebujesz tylko komputera, przeglądarki i Internetu

Czas trwania:
– 45 min – tyle mniej więcej trwa spotkanie.

Koszt:
– 150zł 
Jest możliwość otrzymania darmowej Analizy niedoboru, jako bonus za udział w konferencjach, targach, czy innych wydarzeniach. Jeśli masz taki bonus, na pewno wiesz, co robić. Jeśli chcesz otrzymać bonus w postaci Analizy Niedoborów – sprawdzaj na bieżąco moje media społecznościowe, albo po prostu napisz do mnie maila.

W kwestii spraw technicznych:
Po umówieniu terminu wizyty, spotykamy się online lub stacjonarnie. Nie musisz w żaden sposób się przygotowywać, ani nic specjalnego ze sobą przynosić.

Zazwyczaj zaczynamy krótką medytacją, żeby trochę się uziemić, osadzić i uspokoić (nie to, żebym była straszna, ale przy pierwszym spotkaniu zawsze odczuwamy lekki stresik).
Dalej już tylko zadaję Ci pytania, na które odpowiadasz tak lub nie. Pytania dotyczą Twojego samopoczucia, różnych objawów, Twojego otoczenia, zachowania w różnych sytuacjach. Skrupulatnie zaznaczam odpowiedzi, a po mniej więcej 3 dniach roboczych dostajesz plik .pdf z wynikami. I to tyle.

Co robić dalej z wynikami, opisuję poniżej.

Co dostajesz po spotkaniu

Tak jak napisałam, po spotkaniu dostajesz plik .pdf z wynikami. Na ten moment nic Ci to pewnie nie mówi… Dlatego już Ci wszystko wytłumaczę.
Pewnie potrafisz skojarzyć niektóre objawy z niedoborami np.:
– kiedy masz skurcze mięśni – najprawdopodobniej brakuje Ci magnezu
– kiedy robią Ci się skórki pod paznokciami – brakuje Ci wit. A
Tak działa nasz organizm. Jeśli jakiegoś składnika zaczyna brakować, ciało nam to pokazuje.
Każda witamina, składnik mineralny, czy aminokwas odpowiada za inne procesy w naszym ciele. Jeśli masz 8 z 10 objawów oznaczających niedobór danego składnika – jest bardzo wysokie prawdopodobieństwo, że tego właśnie składnika Ci brakuje.

I to właśnie otrzymujesz w wynikach po Analizie Niedoborów. Będziesz mieć rozpisane możliwe niedobory wszystkich witamin, minerałów, a także aminokwasów (jeśli jesteś na diecie wegańskiej).
Twój wynik będzie opisany punktami np. 7/10. Im większa ilość punktów, tym większy poziom niedoboru.
Oprócz tego, dowiesz się jak taki niedobór uzupełnić – czy wystarczy delikatnie dopasować dietę, czy całkowicie zmienić sposób żywienia, czy może włączyć suplementy.
Do tego wszystkiego dostaniesz rozpiskę, jakie produkty spożywcze są najlepsze do uzupełnienia składników, których Ci brakuje. Rozpiska jest dopasowana do diety wegańskiej i bezglutenowej.

Po co robić Analizę Niedoborów Organizmu

Rozbiję ten rozdział na dwie części. W pierwszej opowiem, po co w ogóle sprawdzać niedobory, a w drugiej, dlaczego warto skorzystać z tej opcji u mnie.

Po co w ogóle sprawdzać niedobory

Niedobry najlepiej sprawdzać w 3 sytuacjach:

1. Kiedy coś nam dolega, ale nie wiadomo, co to jest.

Składniki pokarmowe odpowiadają za całe funkcjonowanie naszego ciała, kiedy coś zaczyna się psuć, najczęściej odpowiadają za to braki witamin i minerałów.
Jeśli sprawdzisz, czego dokładnie Ci brakuje, możesz w prosty, szybki i tani sposób przywrócić ciało do równowagi.
Im wcześniej zareagujesz, tym łatwiej i szybciej dojdziesz do zdrowia. Im dłużej czekasz, tym mocniej narażasz swoje ciało na szkody.

2. Kiedy jesteś na diecie eliminacyjnej

Każdy wykluczony z diety składnik, to potencjalny niedobór witamin lub minerałów. Najczęściej eliminujemy z diety różne pokarmy dla naszego zdrowia, jeśli ma to pogarszać nasz stan, eliminacja nie ma sensu.
Powinniśmy sprawdzać przynajmniej raz do roku poziom składników pokarmowych i dopasowywać na bieżąco sposób żywienia, żeby pomimo ograniczeń, utrzymywać ciało w dobrej kondycji.

Tyczy się to również diet odchudzających. Ograniczając ilość spożywanych kalorii, ograniczamy sobie jednocześnie dostęp do odpowiedniej ilości składników pokarmowych.

3. Kiedy masz spory zestaw różnych chorób

Przy kolekcji różnych chorób, najprawdopodobniej bierzesz pokaźny zestaw leków. Większość leków wywołuje działania niepożądane i może wpływać na niedobory składników pokarmowych (przez gorsze wchłanianie lub wypłukiwanie z organizmu).
Ciało, któremu brakuje składników, nie ma siły na walkę z chorobami.
Co więcej – bardzo często objawy towarzyszące głównej chorobie są wywołane właśnie niedoborami.

Dlaczego warto skorzystać z Analizy Niedoborów w Bezowej

Sprawdzając niedobory organizmu u mnie, oszczędzasz czas i pieniądze.

Czas
Żeby wykonać badania krwi i sprawdzić poziom witamin i minerałów w swoim ciele, trzeba znaleźć laboratorium, w którym jest to możliwe. Nie każda placówka wykonuje takie zestawy badań.
Następnie musisz tam dotrzeć. Jeśli mieszkasz w mieście wojewódzkim, będzie Ci łatwiej. Ja, dla przykładu, mam do takiej placówki 80km.
Cały proces zajmuje bardzo dużo czasu.
W Bezowej, po prostu umawiasz się na spotkanie, kiedy Ci pasuje, łączysz się przez Internet z dowolnego miejsca i przeznaczasz godzinę na rozmowę.

Pieniądze
Na ten moment (końcówka 2023r.) koszt badań niedoboru witamin z krwi (zestaw 7 witamin) kosztuje około 750-850zł
Składniki mineralne w zestawie (4-5 minerałów) – 300-350zł
Przebadanie jednego składnika pokarmowego/ witaminy, to koszt 20-90 zł

Żeby przebadać się dokładnie, trzeba wydać prawie 2000zł

U mnie, Analiza Niedoborów kosztuje 150 zł

Oprócz tego, badanie krwi obejmuje chwilę, w której krew została pobrana. Wystarczy dzień wcześniej zjeść coś, co podniesie nam zawartość danego składnika we krwi i już wyniki wyjdą nieprawidłowe.
No i pozostaje jeszcze kwestia normy – ktoś kiedyś ustalił, że taki poziom to norma, a taki, to już nadmiar lub niedobór.
Twój organizm może mieć całkiem inne zdanie na ten temat.

Podczas Analizy Niedoborów słuchasz, co przekazuje Twoje własne ciało i ustalasz swoje własne normy.

Jak dalej pracować z wynikami

Po otrzymaniu wyników masz dwie opcje: możesz pracować samodzielnie, albo umówić się na indywidualne sesje, żebym mogła Ci pomóc w dalszej pracy.

Praca własna

W pliku z wynikam będziesz mieć wszystkie niezbędne informacje do tego, żeby móc samodzielnie pracować nad uzupełnieniem niedoborów.
Wystarczy, że wypisane produkty włączysz do diety, a przy największych niedoborach włączysz suplementacje.

Praca z moim wsparciem

Jeśli patrząc na wynik:
– odczuwasz lęk i panikę, bo nie wiesz jak masz wprowadzić zmiany,
– nie wiesz od czego zacząć uzupełnianie niedoborów,
– nie potrafisz gotować i wprowadzenie zmian wydaje Ci się za trudne,
Umów się Indywidualną Terapię Zdrowia, a dostaniesz ode mnie bezpośrednie wsparcie. W takich przypadkach najczęściej wystarcza 5 spotkań, żeby stać się całkowicie samodzielnym w kwestii diety i żywienia.

MOJA HISTORIA ZDROWIENIA

Postaram się krótko, zwięźle i na temat, chociaż trochę tego się uzbierało podczas mojego (niezbyt długiego) życia.
Zanim zaczniesz czytać, pamiętaj, że to już było i się skończyło. Przytaczam tą opowieść, żebyś wiedział/a, że ze wszystkiego można wyjść. Jeśli poniższa opowieść obudzi w Tobie chęć do pracy nad sobą, entuzjazm, zapał, czy nadzieję na lepsze jutro – fantastycznie.
Jeśli zaczniesz odczuwać współczucie i żal – nie czytaj dalej, albo przejdź na koniec, tam gdzie jest szczęśliwe zakończenie.

Byłam chorowitym dzieckiem, potrafiłam w lecie, przy 30-stopniowym upale, złapać zapalenie płuc, albo anginę ropną. Mocno dokuczała mi również astma, alergia wziewna i niedoczynność tarczycy.
Oczywiście byłam leczona standardowymi metodami (antybiotyki, hormony i te sprawy), ale dodatkowo mój lekarz od astmy był (nadal jest) dość nietypowym lekarzem i organizował obozy zdrowotne, na których uczył nas medytacji, śpiewu, tańca i uwaga – pracy z emocjami! To były wariackie obozy, ale pomagały na wszystko, nie tylko na astmę i alergię.



Miałam 13 lat, kiedy zetknęłam się po raz pierwszy z holistycznymi i nietypowymi metodami, które miały przywrócić mi zdrowie.


Niewiele później zaczęły mi pękać torebki stawowe i wylewał się z nich płyn stawowy. Nie wiem dlaczego. Nikt nie potrafił tego określić. To jest niesamowite, jak ciało potrafi przyzwyczaić się do bólu – odczuwałam ciągły ból stawów aż do ukończenia studiów (jakieś 10 lat) i dopiero jak przestały mnie boleć, to to zauważyłam (ale o tym opowiem trochę niżej).

Kolejna była migrena – oj, nie byle jaka to była migrena. Z dnia na dzień, zaczęła mnie boleć głowa (jesteśmy na etapie klasy maturalnej). Każdego dnia bolała trochę bardziej. Po kilku tygodniach ból był tak silny, że nie przyswajałam wiedzy. Chwilami nie byłam w stanie dotrzeć do szkoły. Po kilku miesiącach nie podnosiłam się z łóżka i nawet nie mogłam mrugać. Po prostu leżałam z zamkniętymi oczami i czekałam na śmierć (to był moment, kiedy chciałam umrzeć).

I wiesz co? Przeszło samo…


Lekarze byli bezradni, bo fizycznie nic mi nie było. Testowali na mnie różne leki, ale żadne nie działały. Przeszło samo, tak samo jak przyszło, od tak.


Ból trwał trochę ponad pół roku, w tym przez 3 miesiące nie spałam (przysypiałam na kilkanaście – kilkadziesiąt minut, co jakiś czas). Przez cały migrenowy etap życia słyszałam, że udaję i że nic mi nie jest (no przecież, jak się czegoś nie da wyjaśnić, to znaczy, że tego nie ma). Możesz się domyślić, że jak mi samo przeszło, to dla wielu był argument, że mieli rację (że udawałam).
Pierwszy raz byłam wtedy u psychiatry i psychologa – uznałam, że więcej do tego typu lekarzy nie pójdę (eh… Nasze przekonania są takie zabawne…)

Na studiach zaczęłam nagle chudnąć, miałam duże problemy na całej długości układu pokarmowego – od refluksu, przez nieprzyswajanie pokarmów, po biegunki i zaparcia (jednocześnie).
Historię, o tym, jak to nic mi nie było, bo w badaniach nic nie wychodziło – pominę.

Okazało się, że mam alergie pokarmowe (na prawie wszystko: od ziemniaków, przez banany, po pszenicę), ale też pasożyty, które są tak zalepione złymi bakteriami, że nawet one nie mogą przetrwać w moich jelitkach. Wtedy też zaczęły się u mnie spore problemy psychiatryczne (kto by nie zwariował przy taki atrakcjach).
Na całe szczęście, trafiłam na świetną lekarkę, która uznała, że problemy fizyczne są połączone z psychiką i wysłała mnie na terapię przez ciało. Łoooo matko, co tam się działo!

I tak, rozpoczęłam swój pierwszy, dorosły, pełnoprawny proces zdrowienia. Trochę to trwało, ale się wyleczyłam (wielu specjalistów uważało, że to niemożliwe), została mi jedynie bardzo lekka alergia na jajka, gluten i nabiał. Aaa, no i miałam wspomnieć o moich stawach – jak wyłączyłam z diety alergeny, to przestały mnie boleć stawy, zeszła mi z mózgu mgła myślowa, miałam energię do życia i dopiero wtedy poczułam, jak wcześniej czułam się źle. Do tego momentu po prostu nie byłam tego świadoma.

Dla przykładu:
kiedyś, po śladowych ilościach glutenu, do 24h miałam wysoką gorączkę, bóle kości i stawów (jak przy silnej grypie), migrenę i nie wstawałam z łóżka przez kilka dni. Obecnie, po jedzeniu glutenu stale przez 3 tygodnie (chleb, pizza i tego typu przyjemności), delikatnie zaczęła mnie boleć głowa.
Dostrzegasz różnicę?


Miałam jeszcze jedną okazję do przetestowania swoich metod.
Kilka lat temu zaczęłam żółknąć, dostałam kamicy żółciowej. Kolki żółciowe, to nie jest przyjemna sprawa (podobno bolą tak jak poród). Oczywiście wyniki miałam w normie (no przecież, bo ja według badań, całe życie zdrowa byłam). Miałam zabieg czyszczenia przewodów żółciowych, nawet usunięto mi woreczek żółciowy i nic to nie dało. Przez pół roku jadłam tylko ryż i pomidory (oczywiście bez skórki i pestek).
Wydawało mi się, że to zbyt fizyczna choroba, żeby była związana z emocjami. Opierałam się bardzo, żeby tylko nie ruszyć emocji w związku z tą chorobą (bardzo się bałam, tego z czym będę musiała się zmierzyć).

Jedna mądra osoba powiedziała mi: 'Wiola, albo się tym zajmiesz, albo umrzesz.’

No i się zajęłam. Pogadałam ze swoim ciałem i kamica z dnia na dzień mi przeszła.
Praca z emocjami (złość i takie tam) była trudna, ale bardzo satysfakcjonująca. Szybko zaprzyjaźniłam się z tym, co czuję, a nawet zaczęłam to okazywać.

Patrząc wstecz, widzę jak samotna byłam. Nie miałam nikogo, kto by mnie pokierował, powiedział co robić, jak poradzić sobie z lękiem. Nawet nie wiedziałam jakie metody istnieją, nie mówiąc już o korzystaniu z nich.

Tobie mogę tego oszczędzić.

DOULA ZDROWIA

Doula (czyt. Dula) z greckiego oznacza kobietę, która służy.

Najczęściej o Douli możemy usłyszeć w kwestii macierzyństwa, ciąży, porodu i połogu. W tym wypadku Doula towarzyszy i pomaga młodej mamie. Pomaga, wspiera, towarzyszy, robi to psychicznie, emocjonalnie, fizycznie ale nie medycznie.

Coraz częściej możemy również spotkać określenie 'Doula umierania’ – wtedy kobieta towarzyszy osobie umierającej, wspiera ją również duchowo, emocjonalnie, psychicznie i niemedycznie. Doula śmierci pracuje również z najbliższą rodziną umierającej osoby.



Doula nie przejmuje ciąży od ciężarnej, nie rodzi za kobietę którą wspiera, nie umiera za osobę umierającą, tylko dba o to, żeby te procesy zachodziły w spokojny, naturalny sposób i w swoim własnym rytmie.


Dlatego określam siebie jako Doulę Zdrowia – nie uzdrowię Cię, nie przejdę procesu za Ciebie, ale wesprę Cię duchowo, fizycznie i emocjonalnie w Twoim własnym zdrowieniu. Dam Ci narzędzia i zasoby do tego, żebyś Ty mógł/ mogła samodzielnie wyzdrowieć. Będę Ci towarzyszyć, aż uznasz że Twój cel został osiągnięty.


Wiem, że chorowanie, to niezbyt fajne zajęcie, dlatego odczaruję go i pomogę Ci skręcić na ścieżkę prowadzącą do zdrowia.

Zazwyczaj (a w sumie to zawsze), kiedy zaczynamy chorować, towarzyszy nam lęk, czujemy się sami, opuszczeni, mamy wrażenie, że nikt nas nie rozumie. Bardzo często jesteśmy odsyłani od jednego lekarza do drugiego, od jednego badania, do kolejnego i nawet nie rozumiemy, co się z nami dzieje. Hasła 'w tym wieku to normalne’, albo 'nie możliwe, żeby tak było’, to wisienki na torcie rozpaczy.

To nie musi tak wyglądać!

W trakcie dochodzenia do zdrowia może towarzyszyć Ci

spokój
pewność, że wszystko jest w porządku,
radość z zachodzących zmian
poczucie bezpieczeństwa
poczucie zrozumienia



Niewiarygodne, prawda?

O to właśnie dbam ja – Twoja Doula Zdrowia

INDYWIDUALNA TERAPIA ZDROWIA

Witaj na stronie Indywidualnej Terapii Zdrowia,
dowiesz się tutaj na czym polega proces zdrowienia,
sprawdzisz czy jest to rozwiązanie dla Ciebie,

I to właśnie tutaj zapiszesz się na sesje Indywidualnej Terapii Zdrowia

PODSTAWOWE WIADOMOŚCI

Typ zajęć:
– online (przez Google Meet) – z dowolnego miejsca na ziemi, potrzebujesz tylko komputera, przeglądarki i internetu
– stacjonarnie – w Bielsku-Białej na ul. Partyzantów 44

Czas trwania:
– 60-90 min – tyle mniej więcej trwa jedna sesja
– ilość sesji określamy wspólnie na pierwszym spotkaniu (z doświadczenia wiem, że niezbędne minimum, w prostych przypadkach, to 5 spotkań)

Koszt:
– 200zł – jedno spotkanie

NAJCZĘSTSZE PYTANIA I ODPOWIEDZI

KILKA SŁÓW O PROCESIE

Dla kogo:
dla kobiety:
– którą męczą czarne myśli doprowadzające do bezsenności i migreny,
– która jest tak zmęczona, że chciałaby przespać resztę życia
– z problemami hormonalnymi, której lekarz mówi, że to nieodwracalne
– z zaburzeniami procesu trawienia, od nietolerancji pokarmowych, przez otyłość, po cukrzycę
-która czuje się chora, choć nie istnieje jednostka chorobowa, która pasuje do objawów

dla mężczyzny:
– któremu spada chęć i energia do życia i działania,
– z nadciśnieniem, podwyższonym cholesterolem, który nie potrafi rozładować wewnętrznego napięcia,
– z zaburzeniami procesu trawienia, od nietolerancji pokarmowych, przez otyłość, po cukrzycę
– który czuje się chory, choć nie istnieje jednostka chorobowa, która pasuje do objawów.

Nadal nie wiesz, czy Twoje problemy zdrowotne nadają się na
Indywidualną Terapię Zdrowia?
Umów się na 20 min, darmową konsultację, na której ustalimy,
w czym mogę Ci pomóc

Na czym polega proces zdrowienia:
Cały proces można podzielić na kilka etapów, które każdy z nas przechodzi. Etapy wymieniam mniej więcej w takiej kolejności jak się pojawiają (bywa, że jest inaczej)

1. zauważenie objawów
często nie zauważamy drobnych dolegliwości, które z czasem się nasilają. Dopiero, kiedy zauważymy swój ból, czy nieprawidłowe działanie ciała, możemy coś z tym zrobić.
2. decyzja zmiany
żeby przejść do zdrowienia niezbędna jest chęć zmiany. Ważne, żeby była to nasza własna decyzja, a nie cudza (żona kazała mi schudnąć 😉 )
3. Znalezienie przyczyny fizycznej
Warto zrobić badania, iść do lekarza, żeby ustalić co nam jest na poziomie fizycznym. Czasem będziemy mieć konkretną diagnozę, a czasami tylko wykluczymy, co nam nie dolega.
4. Fizyczne wsparcie zdrowia
Jeśli mamy złamaną nogę – musimy wsadzić ją w gips. Jeśli mamy cukrzycę – musimy dobrać dawkę insuliny. Współczesna medycyna zachodnia potrafi zatrzymać rozwój większości chorób, dlatego warto skorzystać z tej możliwości.
Do tego etapu zaliczymy też prawidłową dietę i odpowiednią dawkę ruchu.
5. Znalezienie przyczyny mentalnej
każda choroba i objaw jest tylko informacją, że na głębszym poziomie (emocjonalnym, energetycznym, duchowym, umysłowym) odłączyliśmy się od siebie, naruszyliśmy swoje granice.
6. naprawa przyczyny mentalnej
odbudowujemy swoje granice, uczymy się wyrażać emocje, przestajemy pędzić na oślep przed siebie, zaczynamy odpoczywać, zwracamy się do swojego wnętrza – wszystko zależy od tego, co jest potrzebne.
7. Ugruntowanie zmiany
Dla układu nerwowego cały proces to niezłe wyzwanie. Żeby zmiana była trwała i choroba nie nawracała, niezbędne jest ugruntowanie tego, co nowe.

Niezależnie od tego, na którym etapie jesteś,
możesz zgłosić się do Bezowej po pomoc


Jak wygląda praca na Indywidualnej Terapii Zdrowia:

1. sesje wstępne (najczęściej 1-3 spotkania)
potrzebne są do tego, żeby określić zasady współpracy, zapoznać się ze sobą, a z drugiej strony również zauważyć jak jest teraz, jaki jest obecny stan, jaki jest problem. Te seanse polegają głównie na rozmowie, większość czasu pracujemy z poziomu umysłu, częściowo też z intuicją.
Elementy pracy wstępnej:
– analiza obecnego stanu
– określenie celu
– określenie kroków (etapów pracy)
– określenie czasu potrzebnego do realizacji celu

Przed zapisem na sesje indywidualne nie musisz znać swojego dokładnego celu, ani wiedzieć ile czasu potrzebujesz na jego realizację. Z doświadczenia powiem nawet, że im mniej wiesz na początku, tym łatwiej przebiega proces.

Nie leczę, nie przechodzę procesu za Ciebie – daję Ci narzędzia i uczę korzystać z zasobów, żebyś sam/a osiągnęła swój cel.



2. Sesje pracy (ilość według ustaleń)
podejmowanie kroków zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Jeśli potrzebna jest praca z emocjami – pracujemy z emocjami, jeśli potrzebna jest praca z ciałem – pracujemy z ciałem, jeśli potrzebna jest praca z umysłem – pracujemy z umysłem. Czasami niezbędne są techniczne umiejętności np. nauka gotowania, czasami bardziej miękkie jak nauka leżenia i nic-nie-robienia
Elementy pracy:
– określenie bieżących (istniejących) zasobów
– określenie zasobów niezbędnych do osiągnięcia celu
– znalezienie/ zdobycie zasobów

Nie układam diet – wolę nauczyć Cię jak żywić się intuicyjnie


3. sesje ugruntowania (1-2 po każdym etapie pracy)
w czasie pracy wspinasz się jakby po szczeblach drabiny. Bez ugruntowania zmian, łatwo z tej drabiny spaść, dlatego po każdym szczebelku jest ugruntowanie. Wracając do porównania z drabiną – to jak usypanie górki ziemi do poziomu szczebelka. Dzięki temu nie jesteś w stanie spaść. Kiedy osiągniesz swój główny cel, stoisz już na szczycie góry. Ugruntowanie to w dużej mierze praca z ciałem na poziomie nieświadomym (bez udziału umysłu).

4. Sesje podsumowania (1 po zakończonym jednym lub kilku etapach pracy)
jesteśmy skonstruowani tak, że nie lubimy zmian, dlatego pracujemy w taki sposób, żeby umysł ich nie zauważył. Jednak, kiedy zmiana jest już ugruntowana, warto ją zaakceptować i przyjąć do siebie. Wtedy pracujemy typowo z umysłem, ale jest to bardzo przyjemna część pracy. Kojarzy mi się z zapalaniem światła w pokoju, który został właśnie wyremontowany i widzisz go pierwszy raz.

Nie uzdrawiam – uczę co robić, żeby nie przeszkadzać ciału w samoleczeniu,


Co będzie po przejściu procesu?

efekt będzie zależny od celu, jaki sobie wyznaczysz.
Ale możesz sobie wyobrazić, że:
– przesypiasz całe noce, a rano wstajesz z energią i chęcią do życia,
– w ciągu dnia z entuzjazmem realizujesz wszystkie zaplanowane czynności (nie tylko obowiązki, ale też odpoczynek i przyjemności),
– czujesz się wygodnie w swoim ciele. Czujesz jak ciało działa dla Ciebie i wspiera Cię w Twoich celach. Po prostu działasz z lekkością,
– Twoje choroby się wyciszają i przemijają (nie – znikają cudownie, a przemijają), bo nie są już potrzebne,
– Ty jesteś zdrowy/a, i co najważniejsze – czujesz się zdrowo
– leki które bierzesz, ograniczasz do minimum lub całkiem usuwasz je z jadłospisu, bo nie są Ci już potrzebne,
– jedzenie sprawia Ci radość, jesz to, co lubisz,
– umiesz rozpoznać swoje potrzeby żywieniowe i w sposób naturalny realizujesz te potrzeby
– masz świadomość drogi, którą przebyłeś/aś, zmiany są tak ugruntowane, że jesteś zaskoczony/a z jaką łatwością przychodzi Ci funkcjonowanie w nowy sposób.